Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] ("skarżąca", "strona", "Wspólnota") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB", "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2018 r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] ("Wojewoda", "organ I instancji") z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2014 r., nr [...],o pozwoleniu na budowę.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], Wojewoda [...], po wszczęciu postępowania na wniosek Wspólnoty, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Spółka [...], pozwolenia na budowę budynku usługowego - galerii handlowej na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w [...].
Od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. Wspólnota wniosła w terminie odwołanie do GINB.
Po rozpatrzeniu odwołania GINB decyzją z [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody z [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny.
Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Nie każde naruszenie ma charakter "rażący". Jak podkreśla się w judykaturze (por. wyr. NSA z 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04; wyr. WSA w Warszawie z 26 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 117/14; wyr. WSA w Warszawie z 3 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 441/13; wyr. WSA w Warszawie z 3 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1031/12) oraz w literaturze przedmiotu (por. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, Warszawa 2008, str. 382; J. Borkowski [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.), System Prawa Administracyjnego. Tom 9. Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010, str. 273), o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane. Organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek w sentencji kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę wymieniono jedynie działki o nr ewid. [...] i [...], to z projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją wynika, że sporna inwestycja obejmuje również działkę o nr ewid. [...]. W ramach tej inwestycji zaplanowano również przebudowę zjazdu z ul. [...] (działka nr ewid. [...] na działkę nr ewid. [...]).
GINB zwrócił uwagę, że projekt budowlany stanowi integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę i przesądza o zakresie inwestycji. Przystępując do wykonania robót budowlanych wykonawca kieruje się treścią projektu budowlanego, zaś decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest potwierdzeniem tego, że organ wyraził zgodę na realizację inwestycji. GINB stwierdził, że inwestor - [...] Spółka [...], złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi, wobec czego nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Organ odwoławczy stwierdził następnie, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z[...] grudnia 2012 r., nr [...] znak: [...], ustalającą na wniosek [...] warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - galerii handlowej na działkach nr ewid. [...], [...], przy ul. [...] w [...].
Inwestor uzyskał też decyzję Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z [...] maja 2013 r., znak: [...], zezwalającą na przebudowę zjazdu o charakterze publicznym z ulicy [...] (działka nr ewid. [...] – droga powiatowa w [...]) na działkę nr ewid. [...], celem dojazdu do obiektu na działkach nr ewid. [...] i [...]. Organ odwoławczy uznał wobec powyższego, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Według GINB sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ustaleń decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2012 r., nr [...], o warunkach zabudowy.
Nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do rodzaju zabudowy (dopuszczalna - zabudowa usługowa; projektowana - zabudowa usługowa), co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (dopuszczalna - maksymalnie 10 m od krawędzi jezdni ul. [...] w [...]; projektowana 10 m od krawędzi jezdni ul. [...] w [...]) - proj. bud. rys. ZAG - 001 "zagospodarowanie terenu działki" str. 62, co do wysokości zabudowy (dopuszczalna - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku, nie może przekroczyć 8,20 m - mierzona od średniego poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku; projektowana wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku, mierzona od średniego poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku - 5,55 m - zob. projekt budowlany - Przekrój A-A, B-B - rys. nr ARCH-003, str. 65), co do geometrii dachu (dopuszczalna - dach płaski; projektowany - dach płaski - zob. projekt budowlany - Rzut dachu - rys. nr ARCH-002, str. 64), co do maksymalnej wielkości powierzchni zabudowy (dopuszczalna - do 0,30; projektowana 0,27 - zob. proj. bud.
Opis do projektu zagospodarowania terenu, bilans terenu, str. 5), co do powierzchni terenu biologicznie czynnego (dopuszczalna - co najmniej 25%; projektowana - 34%) - zob. proj. bud. Opis do projektu zagospodarowania terenu, bilans terenu, str. 5), i co do ilości miejsc postojowych (wymagalna - 1 miejsce postojowe dla samochodów osobowych, na lokal usługowy do 50 m2 powierzchni użytkowej lokalu, a dla pozostałych lokali 1 miejsce postojowe, dla samochodów osobowych, na każde pełne 50 m2 powierzchni użytkowej lokalu, w tym miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych; projektowana - 8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych przy 378,18 m2 powierzchni użytkowej projektowanego budynku usługowego) - zob. proj. bud. Opis do projektu zagospodarowania terenu, chodniki i place utwardzone oraz miejsca postojowe, str. 4, oraz Opis do projektu architektonicznobudowlanego, zestawienie powierzchni, str. 8).
Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Według GINB z dokumentacji projektowej wynika, że budynek został zaprojektowany ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3,03 m od granicy działki nr ewid. [...] (należącej do skarżącej), w odległości 3 m od granicy z działką nr ewid. [...], oraz ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 4,52 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (zob. projekt budowlany, zagospodarowanie terenu działki, rys. nr ZAG-001, str. 62).
W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.- wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Dalej GINB stwierdził, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce inwestycyjnej nr ewid. [...] zaprojektowano łącznie 8 miejsc postojowych (w dwóch skupiskach liczących po 4 miejsca postojowe). Skupisko miejsc postojowych liczące 4 miejsca postojowe zostało zaprojektowane w odległości 3,04 m od granicy działki budowlanej nr ewid. [...] oraz w odległości 55 m od granicy działki nr ewid. [...].
Natomiast drugie skupisko liczące 4 miejsca postojowe zostało zaprojektowane w odległości ok. 16 m od od granicy działki budowlanej nr ewid. [...] oraz w odległości 17 m od granicy działki nr ewid. [...]. GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę tym samym nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. GINB uznał ponadto, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w szczególności §78 rozporządzenia, dotyczącego sytuowania zjazdu publicznego, jak również nie narusza rażąco decyzji Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z [...] maja 2013 r., znak: [...], zezwalającej na przebudowę zjazdu o charakterze publicznym z ulicy [...].
GINB stwierdził, że projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust 4 Prawa budowlanego. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Odnosząc się do zarzutu Wspólnoty, że wydanie kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzi do obejścia prawa, gdyż podmiot który uzyskał pozwolenie na budowę traci za 4 lata prawo do nieruchomości, GINB uznał że ta okoliczność pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazał, że organ administracji architektonicznobudowlanej bada tylko czy inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast ocena zgodności z prawem uchwał Rady Miasta [...] oraz umów dzierżawy zawartych na ich podstawie jest oceną o charakterze cywilnoprawnym, dla której właściwe są sądy cywilne.
W złożonej do sądu wojewódzkiego skardze na decyzję GINB z [...] kwietnia 2018 r. skarżąca zarzuciła rażące naruszenie następujących przepisów:
- 1. art. 61, art. 61a, art. 157 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, iż w sprawie dla rozpoznania wniosków skarżących dotyczących wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2014 roku nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na budowę konieczny jest status strony tego postępowania w sytuacji, gdy organ którym jest Wojewoda [...] może podjąć postępowanie z urzędu, w sytuacji gdy działania organu I instancji rzeczywiście rażąco naruszają prawo;
- 2. art. 136 § 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez wydzierżawienie nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z zastrzeżeniem w treści umowy, iż nie istnieją żadne przeszkody do zawarcia umowy dzierżawy, bowiem nieruchomość ta nie jest obciążona prawami osób trzecich, w sytuacji gdy Gmina [...] jest z urzędu w posiadaniu wiedzy, że przedmiotowa działka była wywłaszczona między innymi D. S. w dniu [...] marca 1978 roku, nie wykorzystano jej dla celów dla których została wywłaszczona, a zatem po stronie Gminy [...] istnieje ustawowy obowiązek powiadomienia byłych właścicieli tej nieruchomości o możliwości jej zwrotu w naturze, które to uprawnienia zwrotu aktualnie realizuje D. S. poprzez prowadzenie postępowania o zwrot nieruchomości przed Starostą w [...], a także w trybie art. 154 k.p.a. przez Wojewodą [...] w [...], co poświadczono składanymi w tych sprawach wnioskami, a który to zwrot będzie poważnie utrudniony w razie zabudowy nieruchomości;
- 3. art. 33 pkt. 2 ppkt. 2 Prawa budowlanego przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę galerii handlowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą podmiotowi gospodarczemu, które nie jest właścicielem przedmiotowych nieruchomości, oznaczonych numerami [...] oraz [...], w sytuacji gdy legitymuje się on jedynie co do tych nieruchomości umową ich dzierżawy, zawartą na czas oznaczony 10 lat, liczonych od [...] listopada 2012 roku, który to termin zakończy swój bieg [...] lutego 2022 roku, a więc za 5 lat, w sytuacji gdy inwestycja ta łączy się z wycięciem starego drzewostanu na dużej powierzchni, czemu stanowczo oponuje Wspólnota Mieszkaniowa, administrująca domami położonymi przy granicy wykazanych nieruchomości, zaś Rada Gminy [...] wyrażając zgodę na dzierżawę bezprzetargową z przeznaczeniem przedmiotu dzierżawy na budowę galerii handlowej wraz z towarzysząca infrastrukturą, bez niezbędnej wiedzy jak mają wyglądać rozliczenia gminy i inwestora, w sytuacji kiedy skończy się termin trwania umowy dzierżawy, ustanawiając jedynie obowiązek zwrotu przez gminę wartości inwestycji na rzecz dzierżawcy, w razie rozwiązania przez gminę umowy dzierżawy, w sposób rażący naruszyła obowiązek zbywania nieruchomości gminy w drodze przetargowej.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu z [...] kwietnia 2018 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 156 § 1 k.p.a. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpi wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
W rozpoznawanej sprawie organy dokonały analizy decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), będącej podstawowym zarzutem skarżącej.
Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ ma obowiązek zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wydając pozwolenie na budowę organ jest zobowiązany do podejmowania rozstrzygnięć realizujących cele w zakresie zagospodarowania terenu sformułowane w planie miejscowym. Art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakłada też na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.
7. Ostatnim z wymogów, jakie zostały nałożone na organ przed wydaniem pozwolenia na budowę jest sprawdzenie czy projekt budowalny został wykonany i sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowalne i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).
W rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno-budowany, wydający kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję o pozwoleniu na budowę, dokonał pełnej i rzetelnej oceny spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projekt budowlany spełnia wymogi formalne, jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z powołanego przepisu wynika, że organ nie może uzależniać wydania pozytywnej decyzji od spełnienia dodatkowych warunków, nieprzewidzianych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie spełnienia przesłanek wskazanych w tych przepisach organ ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem inwestora.
Chybiony jest zarzut niespełnienia przez inwestora wymogu z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z powołanym przepisem inwestor składający wniosek o pozwolenie na budowę jest obowiązany dołączyć do tego wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Oświadczenie to jest składane pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Z powołanego przepisu wynika, że organ architektoniczno-budowany nie jest uprawniony do badania w postępowaniu o pozwolenie na budowę istnienia tytułu prawnego inwestora do nieruchomości i w związku z tym domagania się od niego złożenia dokumentów potwierdzających jego prawo do terenu na cele budowalne. W rozpoznawanej sprawie inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, w którym podał, że prawo to wywodzi z umowy dzierżawy nieruchomości.
Umowa dzierżawy została zawarta pomiędzy inwestorem a ujawnionym w księdze wieczystej właścicielem działki inwestycyjnej. W tych okolicznościach faktycznych organ orzekający o pozwoleniu na budowę nie miał prawa do badania prawdziwości oświadczenia inwestora oraz kwestionowania ważności umowy dzierżawy zawartej przez niego z gminą jako właścicielem gruntu, natomiast wobec spełnienia wszystkich pozostałych przesłanek z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę. Spór pomiędzy gminą a poprzednim, wywłaszczonym właścicielem nieruchomości o zwrot nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, jak również zawarcie umowy dzierżawy tej nieruchomości z inwestorem na czas oznaczony, nie stanowi przeszkody do wydania na rzecz inwestora pozwolenia na budowę, albowiem organ architektoniczno-budowlany wydając taką decyzję ma obowiązek uwzględnić istniejący stan faktyczny i prawny nieruchomości inwestycyjnej, a nie stan jaki hipotetycznie może zaistnieć w przyszłości.
Podmiot, który wydzierżawił inwestorowi działkę inwestycyjną figuruje w księgach wieczystych jako jej właściciel, a wyniku toczącego się postępowania o zwrot tej nieruchomości nie można przewidzieć z dużym prawdopodobieństwem. Ponadto z prawnego punktu widzenia zabudowa działki nie stanowi przeszkody do jej zwrotu w przyszłości poprzedniemu właścicielowi. Okoliczność przewidywanego braku zamortyzowania się nakładów inwestycyjnych na budowę na dzierżawionej nieruchomości w okresie umowy dzierżawy również nie stanowi prawnej przeszkody do udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ zwrot zabudowanej nieruchomości po upływie określonego w umowie dzierżawy okresu jej obowiązywania będzie rodzić cywilnoprawną kwestię rozliczeń pomiędzy inwestorem a właścicielem nieruchomości, natomiast jest prawnie obojętny dla legalności budowy z punktu widzenia prawa budowlanego.
Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.