Uzasadnienie
Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2001 r. Nr 5 poz. 42 ze zm.) oraz art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa i § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 83, poz. 578 ze zm.) -odmówiła Ł. P. nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że wnioskodawca nie posiada wykształcenia odpowiedniego dla ww. specjalności. Organ powołał się na art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne. Tytuł magistra uzyskany na kierunku inżynieria środowiska na Wydziale Przyrodniczo-Technicznym Uniwersytetu [...] tego warunku nie spełnia. Organ porównał program nauczania na ww. wydziale z programem na kierunku politechnicznym inżynieria środowiska i uznał, że program studiów ukończonych przez stronę "nie odpowiada wymogom programowym realizowanym na kierunku inżynieria środowiska na uczelniach technicznych (politechnicznych)".
Po rozpoznaniu odwołania Ł. P. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 1 kpa oraz w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów -utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymaga: ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z tym załącznikiem osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń w ww. specjalności powinna ukończyć studia magisterskie na kierunku inżynieria środowiska. Odwołujący się uzyskał natomiast 29 czerwca 1998 r. tytuł magistra na kierunku Inżynieria Środowiska.
Organ stwierdził, że osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane powinna się legitymować wykształceniem technicznym, w tym przypadku magisterskim. Porównanie programu nauczania, na kierunku ukończonym przez stronę wskazuje, że program ten nie obejmuje przedmiotów kluczowych dla tego kierunku tj. sieci i instalacji sanitarnych, ogrzewnictwa, melioracji wodnych oraz gazownictwa. Ukończenie tego kierunku nie wiąże się z uzyskaniem tytułu inżyniera, wobec powyższego wykształcenie strony w ogóle nie może być uznane za techniczne, nie może być zatem uznane za odpowiednie dla wybranej specjalności.
Skargę na powyższą decyzję złożył Ł. P., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając dowolną wykładnię: art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r, która prowadzi do błędnego uznania, że uzyskany tytułu magistra na kierunku Inżynierii Środowiska na Wydziale Przyrodniczo-Technicznym Uniwersytetu [...] nie jest wykształceniem odpowiednim dla osoby ubiegającej się o uzyskanie ww. uprawnień.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem kontrolowane decyzje wydano z naruszeniem prawa.
Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] odmawiającą nadania skarżącemu ww. uprawnień budowlanych.
Organy stanęły na stanowisku, że zdobyte przez skarżącego wykształcenie wyższe nie spełnia kryteriów wymaganych do uzyskania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Skarżący nie posiada bowiem tytułu magistra inżyniera, co oznacza, że nie legitymuje się odpowiednim wykształceniem technicznym.
Zdaniem Sądu, zastosowanie powołanych przez organy przepisów prawnych, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie zostało dostatecznie wyjaśnione, co narusza art. 7 i 77 § 1 kpa, oraz art. 107 § 3 kpa.
Organy winny mieć bowiem na uwadze, że zasada prawdy obiektywnej, zawarta w art. 7 kpa i rozwinięta w innych przepisach procesowych odnosi się zarówno do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, a zatem do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57, s. 226). Uzasadnienie decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, powinno zawierać jasno umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz - co wymaga szczególnego podkreślenia w okolicznościach niniejszej sprawy - wskazywać, jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia.
Wskazać trzeba, że przesłanki ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych określa art. 14 Prawa budowlanego oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych w zakresie o jaki ubiegał się skarżący jest ukończenie studiów magisterskich - w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym - na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycie dwuletniej praktyki na budowie.
Przepis § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi, że kwalifikowanie wykształcenia za odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności uprawnień budowlanych dokonuje się przez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów i specjalności potwierdzonych w dyplomie z wymaganym dla tej specjalności uprawnień budowlanych wykształceniem określonym w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Załącznik Nr 1 zawiera wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych. W załączniku nr 1 podano, że warunkiem niezbędnym do uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych jest ukończenie studiów magisterskich na kierunku inżynieria środowiska.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 8 czerwca 2006r. uzyskał tytuł magistra na kierunku Inżynieria Środowiska, na Wydziale Przyrodniczo - Technicznym Uniwersytetu [...].
W tym miejscu dodać należy, że przepisy o szkolnictwie wyższym, do których odwołuje się art. 14 ust. 3 pkt 3 a Prawa budowlanego reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164 poz. 1635). W art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 ww. ustawa definiuje studia drugiego stopnia - studia magisterskie, jako studia umożliwiające uzyskanie specjalistycznej wiedzy w określonym zakresie kształcenia, jak również przygotowujące do twórczej pracy w określonym zawodzie, kończące się uzyskaniem tytułu magistra albo tytułu równorzędnego (pkt 7) oraz jednolite studia magisterskie - studia magisterskie, na które przyjmowani są kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, umożliwiające uzyskanie specjalistycznej wiedzy w określonym zakresie kształcenia, jak również przygotowujące do twórczej pracy zawodowej, kończące się uzyskaniem tytułu magistra albo tytułu równorzędnego. Podkreślić przy tym trzeba, że w art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o szkolnictwie wyższym studia inżynierskie określone są całkowicie odrębnie od studiów magisterskich, jako studia pierwszego stopnia.
Żaden z powołanych przepisów nie wskazuje zatem, że kierunek studiów ukończonych przez skarżącego nie odpowiada wykształceniu określonemu w ww. załączniku. Wprawdzie w art. 12 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podkreśla się, że samodzielne funkcje w budownictwie mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne, to jednak organy nie wykazały - w świetle przywołanych przepisów - że wykształcenie uzyskane przez skarżącego nie jest wykształceniem technicznym.
Ponadto, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie był nieuprawniony do przeprowadzenia analizy programu nauczania na kierunku ukończonym przez skarżącego, gdyż podstawę dokonania takiej oceny mógł stanowić jedynie § 29 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W przepisie tym dopuszczono bowiem możliwość indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania przez izbę - na podstawie programu kształcenia - jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności, jedynie w przypadku, gdy kierunek lub zawód techniczny wykształcenia, uzyskanego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, bowiem wykształcenie skarżący uzyskał po dniu wejścia w życie ww. rozporządzenia.
Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania zgodnie z przedstawionym wyżej stanowiskiem Sądu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.