Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] sierpnia 2009 r. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...].04.2009r. nr [...].
W uzasadnieniu organ podał, że kontrolowaną decyzją organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego [...] 04. 2009 r. przez Spółkę z o.o. S. obejmującego zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarze powierzchni ekspozycji 6,00 x 3,00 m umieszczonej na fundamencie prefabrykowanym nietrwale związanym z gruntem na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. Organ odwoławczy uznał, że poczynione ustalenia organu I instancji są właściwe, a wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W ocenie organu analiza dokumentacji projektowo – technicznej pozwala na przyjęcie, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość urządzenia, jego konstrukcję – jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Organ podkreślił, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowe urządzenie reklamowe jest montowane z elementów i zawiera prefabrykowany fundament. W aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny i jego wykonanie nie wpływa na trwałość związania z gruntem.
O tym, czy obiekt jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie czy też posadowiono na gruncie, ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą, i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody.
Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem – jak wynika z projektu budowlanego –przewiduje realizację tablicy reklamowej o wymiarach 6,36 x 3,36 m (wraz z ramami ozdobnymi), zamocowanej na słupie z rur stalowych utwierdzonym w prefabrykowanym żelbetonowym fundamencie. Prefabrykowany fundament jest żelbetonowy blokowy z betonu B20 Mpa zbrojony stalą A-0 (St0) o wymiarach 4,0x 2,0 m i wysokości 0,5 m o kształcie trapezowym.
Zdaniem organu fakt montowania urządzenia na miejscu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia bowiem dotyczy jedynie metody, techniki i technologii wykonania.
Nie można też mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż zgłoszenie obejmowało roboty polegające na budowie samodzielnej konstrukcji – budowli na własnym fundamencie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S. Sp. z o.o.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucał organowi brak prawidłowej oceny konkretnego urządzenia reklamowego, oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzji Wojewody [...] wydana [...] sierpnia 2009r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2009r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru instalacji tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w W. Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego.
Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa.
W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięciu (w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.
Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji.
Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie.
Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten, jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7,art. 77,art. 80 i art. 107 § 3 kpa ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora (zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia.
Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalację tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa.
Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem.
Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w pokreślonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu.
Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należ uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu.
Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać załączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w części graficznej jak i opisowej.
Takiego badania zdaniem Sądu organ nie przeprowadził.
Znajdujący się w aktach projekt budowlany jest projektem powtarzalnym w którym podano, że może być zaadoptowany dla potrzeb skarżącej spółki.
Zaprojektowano w nim podstawę dla tablicy reklamowej z elementu prefabrykowanego, który może być ustawiona na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie – piaskach, piaskach gliniastych, żwirach o odpowiednim stopniu zagęszczenia. Przewidziano również, iż w przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki lub piasku czy żwiru i zagęścić ją do odpowiedniego stopnia.
Wskazano w projektach różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie, a więc dokonanie ustaleń w tym zakresie ma podstawowe znaczenie dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętych zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę.
Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonym miejscu ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych.
Projekt dołączony do zgłoszenia wniesionego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym wyżej zakresie.
Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia.
Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1. 10 2009. w sprawie o sygn. akt II OSK 1461/08 " dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę".
Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w zw. z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
nownym rozpatrzeniu sprawy administrcayjnejstracyjny wydanej decyzji.
ać wymogom określonym w art.e stanu faktycznego stosownie do zasad określorobót budowlanych (art.iaem podstawowych zasad postępowania administracyjnego.
009r.asadną.skarżonej decyzji.cji - budowli ech