Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] sierpnia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2008 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej na działce nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zamiar wykonania robót budowlanych związanych z instalacją tablicy reklamowej zgłosiła w dniu 13.
- 11. 2008 r. Spółka z o.o. S. Prezydent W. uznając, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem należy zaliczyć do kategorii budowli o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, decyzją z [...].
- 11. 2008 r. wniósł sprzeciw w sprawie wniesionego zgłoszenia.
Zdaniem organu odwoławczego zgłoszenie dotyczy budowy samodzielnej konstrukcji – budowli na własnym prefabrykowanym fundamencie. Przewiduje realizację tablicy o wymiarach 6,36 x 3,36 (wraz z ramami ozdobnymi) zamocowanej na słupie z rur stalowych utwierdzonym w prefabrykowanym żelbetonowym bloku o wymiarach 3,4 x 2 m i wys. 0,5 m stanowiącym fundament.
Zdaniem organu zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie projektowanej konstrukcji z gruntem. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy nie, nie świadczy bowiem sposób w jaki zagłębiono je w gruncie czy też posadowiono na gruncie, ani technika w jakiej je wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa.
Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi dokonanie nieprawidłowej wykładni przepisu art. 3 pkt 3 i naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] sierpnia 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2008 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru instalacji tablicy reklamowej na działce nr. Ew. [...] przy ul. [...] w W. Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia (w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.
Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie.
Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora (zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia.
Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalacją tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stronie do wymogów art. 107 § 3 kpa.
Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji (polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonania prac budowlanych) w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem.
Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych zmian pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu.
Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać załączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w części graficznej jak i opisowej.
Takiego badania zdaniem Sądu organ nie przeprowadził.
Znajdujący się w aktach projekt budowlany jest projektem powtarzalnym w którym podano, że może być zaadaptowany dla potrzeb skarżącej spółki.
Zaprojektowano w nim podstawę dla tablicy reklamowej z elementu prefabrykowanego, który może być ustawiony na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie – piaskach, piaskach gliniastych, żwirach o odpowiedni stopniu zagęszczenia. Przewidziano również, iż przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki lub piasku czy żwiru i zagęścić ją do odpowiedniego stopnia.
Wobec tego, że w projekcie wskazano różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie, dokonanie ustaleń w tym zakresie ma podstawowe znaczenie dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętych zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby, że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę.
Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonych miejscu, ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych.
Projekt dołączony do zgłoszenia wniesionego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym wyżej zakresie.
Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia.
Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1.
10. 2009 r. w sprawie o Sygn. akt II OSK 1461/08 "dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 28 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę".
Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w zw. z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.