Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] na podstawie art. 81c ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm. / oraz art. 123 k.p.a. nałożył na M "[...]" w [...] obowiązek przedstawienia oceny technicznej w zakresie izolacyjności akustycznej ściany pomiędzy lokalem mieszkalnym nr [...] i lokalem użytkowym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż w związku z pismem K. G. dotyczącym hałasu przenikającego z sąsiedniego pomieszczenia do jego lokalu mieszkalnego dokonano kontroli w dniu 24 września 2003 r., w wyniku, której ustalono, iż lokal nr [...] jest użytkowany jako pracownia plastyczna przez M. i G. P. na warunkach własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu. Ponieważ organ nadzoru budowlanego powziął uzasadnioną wątpliwość, co do stanu technicznego lokalu nałożył obowiązek sporządzenia oceny technicznej.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia K. G. na w/w postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż stroną w przedmiotowym postępowaniu jest M "[...]" a nie K. G. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie złożył K. G. zarzucając urzędnikom brak kompetencji oraz bezczynność w rozpatrywaniu jego sprawy.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr-[...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...]na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymał użytkowanie lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym mieszkalnym przy ul. [...] z uwagi na samowolną zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu na pracownie plastyczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Kwestię, jaką decyzję powinien wydać organ odwoławczy stwierdzający, iż wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony postępowania administracyjnego rozstrzygnął w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98 Naczelny Sąd Administracyjny "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a." Podzielając przy rozstrzyganiu sprawy niniejszej powyższe stanowisko z obszernego uzasadnienia uchwały przytoczyć należy poniższą argumentację, wyrażoną w motywach uchwały. Nie ulega wątpliwości, że legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków winno podlegać ocenie na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego, również w zakresie ustalenia interesu prawnego odwołującego się.
Jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków, nie zostanie w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane, należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji w ten sposób, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty.
Zasadnie, zatem organ odwoławczy rozstrzygnął najpierw kwestię formalną a mianowicie status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie wdając się w merytoryczne rozważania istoty postępowania. Skarżący poinformował organy nadzoru budowlanego o niedogodnościach wynikających z sąsiedztwa z lokalem nr [...], które podjęły w tym kierunku postępowanie i jako adresata nałożonego obowiązku prawidłowo wskazały właściciela gruntu i budynku M "[...]" w stosunku, do której aktualnie prowadzone jest postępowanie upadłościowe. Skarżący natomiast jest na etapie starań o uzyskanie prawa własności lokalu, który zajmuje i aktualnie można mówić o naruszeniu jego interesu faktycznego a nie prawnego, który musi wynikać wprost z określonej normy prawa materialnego.
Odnośnie prowadzenia przedmiotowego postępowania przez organy nadzoru budowlanego to faktycznie można mieć uwagi, co do ich skuteczności i długotrwałości postępowania. Najbardziej skutecznym środkiem byłoby skorzystanie z możliwości, jakie daje art. 66 Prawa budowlanego i w takim przypadku również skarżący nie byłby stroną takiego postępowania, ponieważ adresatem takiej decyzji jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Aktualnie problem niedogodności wynikających dla skarżącego z sąsiedztwa z lokalem nr [...] został rozwiązany poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 r. zakazującego użytkowania lokalu nr [...].
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił.