Uzasadnienie
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 20 lipca 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżąca po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 5 października 2017 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Następnie zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 21 grudnia 2017 r. wezwano skarżącą do wykonania zarządzenia z dnia 5 października 2017 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie doręczono skarżącej w dniu 3 stycznia 2018 r. Ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przypadł więc na dzień 10 stycznia 2018 r.
Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 24 stycznia 2017 r. nie zidentyfikowano do niniejszej sprawy wpłaty z tytułu wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 w/w ustawy.
W niniejszej sprawie skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi, zatem skargę należało odrzucić.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynność strony skarżącej, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucono.