Uzasadnienie
W dniu 16 sierpnia 2011 r. do Sądu wpłynął wniosek H. J. o przyznanie prawa pomocy w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wobec braku podpisania wniosku przez wnioskodawczynię, zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2011 r. wezwano ją do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie nadesłanego do Sądu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF lub nadesłanie do Sądu nowego wypełnionego i podpisanego formularza PPF w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 5 października 2011 r. do Sądu stawiła się wnioskodawczyni H. J. i podpisała wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni jest wdową i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podała, że utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1.296,00 złotych miesięcznie.
Wnioskodawczyni wskazała, że posiada dom mieszkalny o pow. 110 m ² oraz działkę około 1100 m². Oświadczyła, że oszczędności pieniężnych nie posiada.
Wnioskodawczyni podkreśliła, że dochód, który uzyskuje przeznacza na utrzymanie domu (ogrzewanie, opłaty za energię, gaz, podatki), na lekarstwa, gdyż jest osobą cierpiącą na wiele chorób oraz na codzienne utrzymanie.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochody z jakich utrzymuje się wnioskodawczyni są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych.
Z tych też względów uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.