Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 7 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1567/15

Uzasadnienie

Pismem z dnia 6 lipca 2015r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...], którym na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.–Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej kpa, odmówił wyznaczenia organowi powiatowemu dodatkowego terminu na załatwienie sprawy dotyczącej robót budowlanych polegających na wybudowaniu przez [...] Sp. z o.o. parkingu z kilkunastoma miesiącami postojowymi dla samochodów usytuowanego w odległości ok. 5,00 m od ściany budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...], którym na podstawie art. 37 § 2 kpa odmówiono wyznaczenia organowi powiatowemu dodatkowego terminu na załatwienie wskazanej na wstępie sprawy.

Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1 uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości). Przytoczona treść przepisu oznacza, że rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która nie może być zaskarżona do sądu (tak interpretowane jest to w orzecznictwie sądowym, np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001r., sygn. akt I SAB 177/01, opub. w LEX nr 84483; w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 66/07, opub. w LEX nr 420139).

Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter incydentalny i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Trafnie ujął to Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06, opub. w LEX nr 276679, "postępowanie w trybie art. 37 kpa przed organem wyższego stopnia ma charakter incydentalny, związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko zajęte przez organ wyższego stopnia nie może zatem kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji. Stanowisko takie powinno mieć formę postanowienia, przy odpowiednim zastosowaniu art. 123 § 2 kpa, a jego treść powinna odnosić się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu niższego stopnia, tj. do kwestii zarzucanej bezczynności". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA572/99 (ONSA 2002, Nr 3, poz. 116).

Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje jedynie wniesienie skargi na bezczynność organu, w przypadku nie załatwienia sprawy w przewidzianym przez przepisy terminie.

Jeszcze raz należy zaznaczyć, iż postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter incydentalny i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.