Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 roku, po rozpatrzeniu zażalenia zainteresowanej, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia[...] marca 2004 roku nakładające na zainteresowaną jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 27.608 zł za niedopełnienie obowiązku rozbiórki części obiektu tj. fundamentów, ściany i komina oraz płyty betonowej przylegającej do budynku mieszkalnego wybudowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] bez pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 roku nakazał inwestorowi W. D. rozbiórkę części obiektu tj fundamentów, ściany i komina oraz płyty betonowej przylegającej do budynku mieszkalnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Decyzja stała się ostateczna [...] stycznia 2003 roku, a w toku dalszego postępowania wystawiono upomnienie inwestora oraz postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
W wyniku zażalenia zainteresowanej, organ odwoławczy powołując art. 119 ustawy z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał, iż W. D. nie dopełniła obowiązku wykonania czynności do której była zobowiązana decyzją ostateczną co spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny. Podkreślając prawidłowość obliczenia grzywny przez organ I instancji (56,76 m.kw. powierzchni x 1/5 z 2.432 – cena 1 m.kw. = 27.608 zł) organ wojewódzki utrzymał w mocy orzeczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła zainteresowana twierdząc, że nie była i nie jest inwestorem dokonanych prac rozbudowy budynku.
Czynności takie ze względu na warunki mieszkaniowe podjęła jej córka z którą zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości. Nieruchomość ta należała do zmarłej matki skarżącej. Wobec tego skarżąca uważa, iż nałożenie na nią grzywny jest bezzasadne – skierowane do niewłaściwej osoby, a zatem narusza jej interes prawny. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia o grzywnie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania czy przy wydawaniu decyzji administracyjnej organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego.
Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie organu wojewódzkiego w przedmiocie nałożenia jednorazowej grzywny w celu przymuszenia za niedopełnienie obowiązku rozbiórki części obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę, który to obowiązek nałożono na skarżącą decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 roku nr [...].
Niewykonanie powyższej decyzji nakazującej rozbiórkę stało się podstawą podjęcia czynności egzekucyjnych i wydania zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie w dniu [...] listopada 2006 roku skarżąca oświadczyła, iż decyzję rozbiórkową wykonała w latach 2002-2003 i tylko nie może wywieźć materiału po rozbiórce z uwagi na brak dojazdu, a także oświadczyła, że organ nie przeprowadzał kontroli w tym zakresie.
Z akt administracyjnych wynika, że organ administracyjny stwierdzenie o niewykonaniu obowiązku przez skarżącą oparł na zapisie protokołu oględzin obiektu z dnia [...] grudnia 2003 roku sporządzonego jednostronnie przez organ, bez powiadomienia i udziału zainteresowanej. Tak sporządzony protokół nie może być uznany za dowód w świetle gwarancji czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 79 kpa w zw. z art. 10 kpa).
Tym samym stwierdzić należy, że organ nie dokonał ustalenia czy rozbiórka została wykonana i w jakim zakresie, a zatem naruszył zasadę ogólną prawdy obiektywnej i tzw. Słusznego interesu strony wyrażoną w art. 7 kpa. Z przepisu tego wynika obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu obywateli. Podkreślić należy, że ustalenie stanu faktycznego przesądza o sposobie załatwienia sprawy. W konkretnym przypadku nieprzeprowadzenie kontroli w sposób prawidłowy celem ustalenia w jakim zakresie została wykonana decyzja rozbiórkowa rzutuje na wymiar grzywny za niewykonanie obowiązku.
Aczkolwiek skarżąca winna była powiadomić organ o wykonaniu obowiązku, to jednak przede wszystkim zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 i 77 kpa na organie administracji spoczywał bezwzględny obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zebrania niezbędnych dowodów do jej załatwienia.
Naruszenie powyższych przepisów proceduralnych, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145§1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 ustawy.