Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Prezydenta W. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z montażem "wsporczej konstrukcji" (słup-noga oraz fundament) do gotowego kasetonu reklamowego o wymiarach 8,40 x 4,40m na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja I instancji została wydana na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego gdyż zakres robót montażowych i przedmiot zgłoszenia wykraczał poza dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wymagał uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zdaniem organu odwoławczego ustalenie organu I instancji i ocena, iż budowa urządzenia nie może być zgłoszona w trybie przewidzianym w art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego była prawidłowa.
Zdaniem organu zgłoszone urządzenie reklamowe jest obiektem budowlanym. Nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą w pełni samodzielną, a jego realizacja w określonym miejscu posiada cechy budowy zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka akcyjna A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy faktu, iż organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 roku utrzymująca w mocy wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez Prezydenta W. decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z montażem wspornej konstrukcji do kasetonu reklamowego na działce nr [...] przy ul. [...] [...] w W. Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów art. 29 i 30 Prawa budowlanego.
W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego po jego nowelizacji w 2003 r.
Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remontowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Przedmiotowe – objęte zgłoszeniem w niniejszej sprawie – roboty budowlane wymagają zgodnie z powyższym zgłoszenia, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, zgłoszenie jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego.
Sprzeciw przewidziany w art. 30 ust. 2 i ust. 6 w/w ustawy wyraża brak zgody właściwego organu na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonych robót.
Podstawowym zarzutem sformułowanym wobec zaskarżonej decyzji jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia.
Zgłoszenie inwestora wpłynęło bowiem do organu w dniu 5 listopada 2007 r. a zatem termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął 5 grudnia 2007 r.
W terminie tym nie została doręczona skarżącemu decyzja wnosząca sprzeciw.
Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi.
Podkreślić należy, iż decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracyjnego w konkretnej sprawie, konkretnej osoby. Zawiera oświadczenie woli organu o zakresie dokonania czynności generalnie dozwolonej. Dopiero zatem ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz organu i umożliwienie zapoznania się z jego treścią kończy proces decyzyjny organu.
W niniejszej sprawie stwierdzić zatem należy, że decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru realizacji nośnika reklamowego należy uznać za wydaną (a sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia jej stronie.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2008r. została doręczona skarżącemu po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowo -administracyjnym prezentowany był także pogląd, iż "termin 30 - dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r., II OKS 79/06). Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że w literaturze prawa brak było zgodności poglądów co do możliwości stosowania art. 57 § 5 kpa do czynności organu administracji publicznej. Możliwość taką wyklucza J. Borkowski, którego zdaniem w art. 57 ust. 5 kpa uregulowano zasady zachowania terminów, które dotyczą tylko strony i innych uczestników postępowania, a nie odnoszą się do czynności podejmowanych w postępowaniu przez organy (J. Borkowski, B. Adamiak Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wyd. 5, W - wa 2007r. s. 191).
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 października 2008r., II GPS4/08 (nie publ.)
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145§1 pkt 1a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.