Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 30 ust. 5 i 6 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 pkt 5 ustawy 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym z dnia 28 marca 2003r., (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 16, poz.
94) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 Kpa, po rozpatrzeniu zgłoszenia złożonego przez A. S.A., [...] - wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na instalacji reklamy nietrwale związanej z gruntem o wymiarach 6,28 x 3,28 m opartej na betonowym elemencie stabilizującym, zlokalizowanej przy ulicy Z. na działce nr [...] obręb [...] w K. (teren zamknięty).
W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] Wojewoda [...] nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia braków w dokumentacji załączonej do zgłoszenia w terminie do dnia 6 maja 2007r. Inwestor przedłożył brakujące dokumenty w organie w dniu 27 kwietnia 2007r.
Po analizie kompletnych dokumentów stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...] obręb [...], stanowiącej teren zamknięty w rozumieniu ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Figuruje ona w wykazie działek ewidencyjnych, jako tereny zamknięte, będącym załącznikiem do decyzji Nr 62 Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005r. (Dz. Urz. MI z 2005r., Nr 11, poz. 72 ze. zm.).
Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja nie jest elementem służącym obronności i bezpieczeństwu państwa, wynikającym z przeznaczenia działki nr [...] obręb [...], stanowiącej teren zamknięty, a tym samym jest sprzeczna z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie określenia rodzajów nieruchomości uznawanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz. U. Nr 207, 2107).
Przedmiotowa inwestycja nie stanowi również infrastruktury kolejowej w myśl zapisów art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, za którą można uznać wyłącznie linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury, a także nie służy obsłudze pasażerów korzystających z linii kolejowej.
Lokalizowanie na kolejowych terenach zamkniętych inwestycji nie związanych z obsługą ruchu kolejowego może nastąpić po wyłączeniu danej działki z terenów zamkniętych przez organ, który dokonał zamknięcia terenu, w tym przypadku jest to Minister Transportu, jako następca prawny Ministra Infrastruktury.
Decyzją z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Nr [...].
W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji błędnie wskazał, iż naruszenie dotyczy art. 4 ust 1 ustawy o transporcie kolejowym, pozostaje to jednak bez wpływu na ocenę prawidłowości podjętych w tym zakresie przez tenże organ ustaleń.
Natomiast za prawidłowe należy uznać ustalenie przez Wojewodę [...], że okolicznością wyłączającą możliwość posadowienia projektowanej inwestycji na terenie działki zlokalizowanej przy ul. Z. o nr [...], jest uznanie tejże działki, na mocy decyzji Nr 62 Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych - za teren zamknięty, zastrzeżony ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W tym stanie prawnym do działki tej mają bowiem zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie określenia rodzajów nieruchomości uznawanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa. Stosownie do postanowień tego aktu prawnego, do kategorii tej nie zaliczają się nośniki reklamowe, co w kontekście opisanego wyżej statusu wskazanego terenu jako zamkniętego, jednoznacznie przesądza o braku możliwości usytuowania na przedmiotowej działce objętych zgłoszeniem obiektów.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia argument o błędnym wskazaniu przez Wojewodę [...] w podstawie prawnej skarżonego rozstrzygnięcia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu in fine, przesłanką zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu wobec zamierzenia inwestycyjnego jest m.in. jego niezgodność z innymi przepisami, co wykazano powyżej.
Ponadto za oczywiście bezzasadny trzeba uznać także zarzut naruszenia przez organ I instancji wyrażonej w art. 10 Kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, wszczęcie postępowania przez Wojewodę [...] nastąpiło wskutek przekazania jej zgodnie z właściwością postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2007r. znak: [...], które inwestor otrzymał. Oznacza to, że A. S.A. znany był fakt toczenia się niniejszego postępowania przed tymże organem.
Organ II instancji podkreśli, że w toku niniejszego postępowania, organ I instancji wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r., które zostało przez skarżącego wykonane, co również stoi w sprzeczności z twierdzeniem jej pełnomocnika o braku czynnego uczestnictwa inwestora w postępowaniu.
Podniesione w końcowej części odwołania kwestie naruszenia przez Wojewodę M. przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, nie znajdują uzasadnienia w świetle wyczerpującego wskazania w treści uzasadnienia skarżonej decyzji Nr [...] przepisów prawa, które narusza planowana inwestycja, jak również omówienia przesłanek faktycznych i prawnych, które zdecydowały o sposobie rozstrzygnięcia sprawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania: Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji (sprzeciwu) organu I instancji, która była doręczona po upływie 30 dni, od dnia dokonania zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego; art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie; art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 2 pkt 9 Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną interpretację.
Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił, że został wydana z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego, 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A więc zawarta w art. 7 Kpa zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ.
Jak wynika z art. 107 § 3 Kpa zebrany przez organ administracyjny - w przeprowadzonym przez niego postępowaniu - materiał dowodowy winien znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej.
W związku z art. 7 pozostaje art. 77 § 1 Kpa, który nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej.
W wyroku z dnia 27 kwietnia 2006r., sygn. akt I SA/Wa 432/2006 (publ. LexPolonica nr 1543146) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, iż organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.
Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie przez organy administracyjne obu instancji, należy stwierdzić, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, a przede wszystkim z decyzji pierwszo- i drugo-instancyjnej, zarówno Wojewoda [...], jaki i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustaliły, że przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana na terenie działki nr ew. [...] [...]. Zdaniem organów administracyjnych przedmiotowa działka stanowi obszar kolejowy, zastrzeżony jako teren zamknięty ze względu na bezpieczeństwo i obronność państwa. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone na rozprawie przez pełnomocników Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jednak na potwierdzenie w/w stanowiska brak jest dowodów, takich jak: wyciągu z księgi wieczystej, czy wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów, które potwierdzałyby, że przedmiotowa działka jest rzeczywiście terenem kolejowym.
Jak wynika z mapy lokalizacyjnej nośnika reklamowego nr [...] (mapa ewidencyjna skala 1:1000 obr. [...]), znajdującej się w akt sprawy, na terenie przedmiotowej działki znajdują się tory tramwajowe, a nie tory kolejowe, co w świetle braku dodatkowych dowodów oznacza, że na terenie działki nr [...] znajduje się linia tramwajowa.
Art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, że obszar kolejowy to określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są linie kolejowe oraz inne budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób i rzeczy. W punkcie 2 w/w przepisu zawarta jest definicja linii kolejowej. A więc zgodnie z art. 4 pkt 2 w/w ustawy linia kolejowa to tory kolejowe wraz z zajętymi pod nie gruntami oraz przyległy pas gruntu, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego, wraz z zajętymi pod nie gruntami. W punktach 2a-2c zawarto kwalifikowane rodzaje linii kolejowych ze względu na ich funkcję obronną.
W związku z powyższym, zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym, w/w działki nie można zakwalifikować do obszaru kolejowego, ponieważ na jej terenie, co wynika z mapy lokalizacyjnej, znajdują się tory tramwajowe. Ponadto art. 3 pkt 1 w/w ustawy wprost stanowi, że przepisów ustawy o transporcie kolejowym nie stosuje się do linii tramwajowych.
Dlatego, organy administracyjne powołując się w swoich decyzjach na przepisy ustawy o transporcie kolejowym uprzednio winny ustalić, czy przedmiotowa działka rzeczywiście stanowi obszar kolejowy.
W związku z powyższym, w przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy ustalonym stanem faktycznym, a odmiennym stanem wynikającym z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, organ winien z urzędu podjąć kroki zmierzające do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Brak czynności w tym zakresie skutkował naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, zobowiązujących organ administracji do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa) i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa), w celu uzyskania w wyniku postępowania takiego obrazu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością.
Natomiast jeżeli z jakichś względów organ nie uznał za udowodnione faktów wynikających z przedstawionych przez stronę dokumentów, to powinien to dokładnie uzasadnić (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 876/2004, publ. LexPolonica nr 1303634).
Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.
Zwrot kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.