Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 51 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany zamienny i udzielił Z. K. pozwolenia na wznowienie robót polegających na dokończeniu rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego na cele mieszkalne od strony ogrodu zlokalizowanego w T. przy ulicy B..
W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że inwestor prowadził roboty budowlane rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w oparciu o decyzję Prezydenta T. z dnia [...] lipca 2004r. Postanowieniem z dnia [...] września 2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wstrzymał prowadzenie tych robót gdyż w oparciu o przeprowadzone w dniu [...] września 2004r. oględziny ustalił, że inwestycja realizowana jest z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, nadto nakazał przedłożenie wskazanej dokumentacji technicznej związanej z dokonanymi odstępstwami od projektu.
Następnie Prezydent T. decyzją z dnia [...] listopada 2004r. uchylił decyzję pozwalającą na budowę a następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] listopada 2004r. decyzję nakładającą obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego z uwzględnieniem zmian wynikających z wykonanych już robót oraz warunków decyzji lokalizacyjnej i przepisów prawa. Projekt taki został przedłożony przez inwestora w wyznaczonym terminie i organ nadzoru budowlanego zatwierdził go pozwalając na wznowienie robót.
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] listopada 2004r. wydanej na podstawie art. 51 ust 4 Prawa budowlanego wystąpili G. i E. małżonkowie G., L. i L. małżonkowie K., K. i J. małżonkowie J. oraz E. S. We wniosku wskazali, iż decyzja podjęta została bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawcy przywołali przepis, który w ich mniemaniu odzwierciedla brzmienie art. 51 ust 4 Prawa budowlanego będącego podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia oraz wskazali, iż zatwierdzony projekt narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z dnia 15 czerwca 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie nadmiernego - poniżej 4 metrów zbliżenia budynku do granicy działek sąsiednich od strony wschodniej i zachodniej.
Po rozpatrzeniu wniosku G. i E. G., L. i L. K., K. i J. J. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] maja 2005r. na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 Kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] listopada 2004 r.
W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż kwestionowana decyzja wydana była na prawidłowo zastosowanej podstawie prawnej wynikającej z przepisu art. 51 ust 4 Prawa budowanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji który stanowił, że "po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie."
Od powyższej decyzji odwołanie złożył G. G..
Decyzją z dnia [...] października 2005r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa), po rozpatrzeniu odwołania G. G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powołanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w kwestionowanej decyzji nie został naruszony § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Wymieniony przepis § 12 ust. 1 stanowi, iż budynki mieszkalne i gospodarcze winny być sytuowane w odległości co najmniej 4,0m. od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3,0m. jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie ten warunek został zachowany, gdyż z protokołu robót budowlanych z dnia [...] września 2004r. wynika, że ściany realizowanego obiektu znajdują się w odległościach 3,14 – 3,14 m. od strony zachodniej granicy działki oraz 3,72 – 3,92m. od strony wschodniej granicy i nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych.
W ocenie organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004r. została wydana bez podstawy prawnej, gdyż podstawę jej wydania stanowił art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. G..
Skarżący zarzuca w/w decyzji naruszenie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie nadmiernego zbliżenia rozbudowy do granic działek sąsiednich. Nadto podniósł, że skarżona decyzja nie zawiera oceny podnoszonych przez sąsiadów inwestora zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła w skardze strona.
Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym.
Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego to nadzwyczajne postępowanie, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja administracyjna kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa., której wystąpienie powoduje stwierdzenie jej nieważności ze skutkiem ex tunc, może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 Kpa). Niezależnie od tego, z czyjej inicjatywy postępowanie takie zostało wszczęte, podstawowe znaczenie ma określenie stron tego postępowania, nie ulega bowiem wątpliwości, że także to postępowanie, jak każde z jurysdykcyjnych postępowań administracyjnych, toczy się i może być zakończone wydaniem decyzji, jeżeli wiadomo, kto jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa. W wypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczynanego na żądanie strony ma to dodatkowe znaczenie, gdyż (...) powstaje kwestia oceny, czy osoba żądająca wszczęcia takiego postępowania jest stroną legitymowaną do wystąpienia z takim żądaniem (por. wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2003r. OSA 2/03, ONSA 2004/1/2).
W rozpoznawanej sprawie z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] listopada 2004r. wystąpili G. i E. małżonkowie G., L. i L. małżonkowie K., K. i J. małżonkowie J. oraz E. S..
W przedmiotowej sprawie, po otrzymaniu wniosku, który wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ powinien w pierwszej kolejności przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w którym należało sprawdzić czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Zanim więc wszczęto postępowanie administracyjne, na żądanie strony, należało ustalić, kto jest stroną postępowania w danej sprawie. Nie zawsze bowiem podmiot żądający wszczęcia postępowania administracyjnego w świetle prawa jest stroną.
W niniejszej sprawie ustalenie czy osoby, które złożyły wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] listopada 2004r. są podmiotami, których interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności w/w decyzji jest o tyle istotne, że ani G. i E. małżonkowie G., L. i L. małżonkowie K., K. i J. małżonkowie J. oraz ani E. S. nie byli stroną postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji. Organ do tej kwestii w ogóle się nie odniósł tylko rozstrzygnął sprawę merytorycznie.
W ocenie Sądu organ najpierw powinien ustalić czy wnioskodawcy mają przymiot strony, a w razie ustalenia, że o stwierdzenie nieważności wystąpił podmiot, który nie jest stroną, organ powinien wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności na podstawie art. 157 § 3 Kpa. Jeżeli natomiast w wyniku wstępnego postępowania organ ustali, że wniosek pochodził od strony, postępowanie powinno toczyć się nadal, a sprawa winna być załatwiona decyzją o stwierdzeniu nieważności kwestionowanego orzeczenia lub o odmowie stwierdzenia nieważności tego orzeczenia.
Z akt sprawy wynika, że w innych postępowaniach dotyczących tych samych podmiotów i tej samej inwestycji – prowadzonych w trybie wznowienia postępowania organ nie uznał wnioskodawców za strony postępowania.
W tym kontekście uzasadnione jest zbadanie istnienia w niniejszej sprawie przymiotu strony skarżącego, gdyż decyzje organów w tym zakresie cechować powinna jednolitość rozstrzygnięć. Wpływa to bowiem zasadniczo na zaufanie obywateli do organów administracji (art. 8 Kpa).
Biorąc powyższe pod uwagę, ze względu na ujawnione naruszenia przepisów prawa Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.