Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. L. na działalność Prezesa Rady Ministrów.
W dniu 15 marca (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo skarżącego. W piśmie tym Z. L. wskazuje jakie jego zdaniem wątpliwości co do treści postanowienia Sądu z 2 lutego 2011 r. winny zostać przez Sąd wyjaśnione i ewentualnie sprostowane.
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2010 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych ww. pisma przez wskazanie jaki charakter prawny ma to pismo, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W dniu 27 kwietnia 2011 r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści sentencji postanowienia Sądu z 2 lutego 2011 r. przez:
- - wyjaśnienie, gdzie przedmiotowe postanowienie zostało wydane;
- - wyjaśnienie, gdzie skarga została w dniu 2 lutego 2011 r. rozpoznana;
- - wyjaśnienie, co dokładnie jest przedmiotem zaskarżenia, zawartym w przedmiotowym postanowieniu, tj., który akt lub czynność Prezesa Rady Ministrów, bądź bezczynność tego organu w jakiej konkretnie sprawie indywidualnej;
- - wyjaśnienie, jak Sąd skargę rozstrzygnął.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast przepis stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07).
W doktrynie podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08).
W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z 2 lutego 2011 r. w przedmiocie odrzucenia skargi jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. Sąd precyzyjnie i jasno wskazał podstawy odrzucenia skargi. W tym miejscu wskazać należy, iż rozstrzygnięcie to zostało uwzględnione przez strony postępowania, ponieważ żadna ze stron nie wniosła o poddanie go kontroli w trybie skargi kasacyjnej. Na marginesie należy nadmienić, że wydając postanowienie o odrzuceniu skargi sąd nie rozpoznawał sprawy merytorycznie.
Z treści złożonych pism wynika natomiast, iż wszystkie zaś przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z Sądem i zmierzają do zakwestionowania prawidłowości wydania postanowienia z 2 lutego 2011 r., co nie może być przedmiotem wykładni sądowej dokonywanej w trybie art. 158 p.p.s.a. Tego rodzaju okoliczności mogły być ewentualnie podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od postanowienia.
Na marginesie należy zauważyć, że żaden z przepisów procesowych nie nakłada na sąd obowiązku umieszczania w sentencji postanowienia informacji żądanych przez skarżącego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia