Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) po rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, złożonego przez E. P. odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie lokalu na piętrze budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu organ podał, że inwestorka nie złożyła wymaganych dokumentów i w związku z tym nie mógł dokonać oceny czy zostały spełnione warunki do użytkowania budynku po zakończeniu budowy.
Odwołanie od w/w decyzji wniosła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. P. W uzasadnieniu inwestorka podniosła, że wniosek, który Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrzył decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2004r. jest nieaktualny i nie powinien być rozpatrywany, gdyż został cofnięty.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2004r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] marca 2004r. odmawiającej wydania pozwolenia na użytkowanie lokalu na piętrze budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.
Uzasadniając w/w decyzję organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wypełnia normę art. 57 ust. 4 Prawa budowlanego, a nie zastosowanie się do żądań właściwego organu może skutkować odmową wydania pozwolenia na użytkowanie.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, który by tą okoliczność potwierdzał. W związku z tym obowiązkiem organu było rozstrzygnięcie sprawy merytoryczne.
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2004r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) uwzględniając w całości skargi E. P., K. P. – C, S. B. i M. D. na własną decyzję z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] uchylił w/w decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2004r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa. Rozpatrując wniosek inwestorki z dnia 18 grudnia 2000r. organ podstawowego stopnia nie wziął w ogóle pod uwagę kwestii związanych z prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowaniem na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane ani też nie ustosunkował się do faktu, iż przedmiotowy wniosek nawiązywał do stanu faktycznego obowiązującego w 2000r. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji wydanej decyzji udzielającej pozwolenia na wznowienie robót remontowych na piętrze budynku mieszkalnego jednorodzinnego na posesji przy ul. [...] w [...] organ I instancji winien był ustalić czy inwestorka podtrzymuje swoje żądanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu.
Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S. B. Zdaniem skarżącej w/w decyzja jest niezasadna, gdyż nie jest oparta na faktach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd I instancji na podstawie art. 1 i art. 13 p.p.s.a.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest jej sądowa kontrola - art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 134, poz. 1269). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Treść w/w przepisu jest praktycznie identyczna jak treść art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Unormowanie to ma umożliwić organowi administracji publicznej weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny. Celem ustanowienia w tym przepisie prawa do autokontroli organu, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone do sądu administracyjnego, było zapewnienie szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego i stanowi chociaż pośrednio realizację jednej z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego - zasady szybkości postępowania administracyjnego - art. 12 § Kpa. Nie angażuje też w rozstrzygnięcie sprawy sądu administracyjnego /por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. FPS 20/98 - ONSA 1999 Nr 4 poz. 120/.
Omawiany przepis nie ogranicza form rozstrzygnięć organu dokonującego autokontroli. Wymaga tylko uwzględnienia skargi w całości i określenia terminu, w jakim powinno to nastąpić /por. J. Świątkiewicz Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Wyd. Prawnicze Iustitia Warszawa 1995 r. str. 77/. Uprawnienia organu dokonującego autokontroli określone w tym przepisie stanowią samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej w ramach tej procedury, jak również samoistną podstawę do stosowania zróżnicowanych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę. Nie stwarza jednak dowolności dla organu, którego decyzja została zaskarżona, w zakresie wyboru form rozstrzygnięć sprawy. Uprawnienie to bowiem powstaje w związku ze skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego i obejmuje uprawnienia sądu administracyjnego dokonującego kontroli legalności decyzji administracyjnej.
Organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględniania skargi.
W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego uwzględniając w całości skargi E. P., K.P, S B. i M. D. w dniu [...] września 2004r. wydał decyzję Nr [...] w trybie art. 54 § 3 i uchylił nią własną decyzję Nr [...] z dnia [...] maja 2004r oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2004r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
W aktach sprawy brak jest w/w skarg. Nie można więc stwierdzić czy organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a uwzględnił skargi w całości.
Ponadto z akt sprawy można wywnioskować, że strony niniejszego postępowania są ze sobą skłócone i w związku z tym interesy są sprzeczne.
Biorąc powyższe pod uwagę w opinii Sądu zaskarżona decyzja nie uwzględnia w całości skarg wszystkich skarżących i w związku z tym wydana została z naruszeniem art. 54 § 3 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 c i ust. 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art. 152 w/w ustawy orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku.