Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1 i art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] stycznia 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. L. pozwolenia na budowę Stacji [...] (dystrybucji gazu płynnego propan – butan) na działce przy ul. K. [...] w L. Organ w uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności organ podniósł, że nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę fakt, że stwierdzono nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie której udzielono pozwolenia na budowę. W chwili wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. w dniu [...] stycznia 2003 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu funkcjonowała w obrocie prawnym.
Stwierdzenie nieważności tej decyzji nastąpiło dopiero w dniu [...] stycznia 2004 r. W tym stanie rzeczy organ wskazał, że ta sytuacja może jedynie stanowić podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. tj. z uwagi na fakt, iż decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł E. L.. Decyzji zarzucił niewłaściwą ocenę stanu faktycznego oraz naruszenie art. 168 i art. 170 k.p.a.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005 r. podtrzymał stanowisko organu I instancji i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych eliminacja z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej podstawę do wydania pozwolenia na budowę, nie może automatycznie eliminować z tego obiegu, wydanego na jej podstawie pozwolenia budowlanego, w trybie art. 156 § 1 k.p.a., czego domaga się skarżący. Wskazał ponadto, że istotą postępowania nieważnościowego jest wyłącznie ocena samej decyzji administracyjnej na dzień jej wydania. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] stycznia 2003 r. skoro decyzja ta wydana została zgodnie z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. L.. Wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji na podstawie art. 156 ust. 3 k.p.a. oraz art. 150 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 12710).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Na wstępie należy zaznaczyć, że stwierdzenie nieważności decyzji następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w chwili wydania badanej w trybie nadzoru decyzji. Nie jest możliwe wnioskowanie o kwalifikowanej wadliwości takiej decyzji z tego powodu, że opierała się na innej ostatecznej decyzji, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego. W takim przypadku możliwe byłoby wznowienie postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt 8 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wprawdzie przepis ten nie mówi o wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia jej nieważności, jednakże należy go odnosić również do takiej sytuacji (por. wyrok SN z 5 lipca 1996 r. III ARN 21/96 OSNP 1997/3/32). Fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może stanowić więc podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, wydanej przed wzruszeniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Stan prawny wynikający z decyzji ostatecznej jest wiążący dla organu orzekającego.
Z opisaną wyżej sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Prezydenta Miasta L. Nr [...] została wydana w dniu [...] listopada 2002 r. Następnie w dniu [...] stycznia 2003 r. Prezydent Miasta L. udzielił E. L. pozwolenia na budowę Stacji [...]. Dopiero po roku – w dniu [...] stycznia 2004 r. – decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wyeliminowana z obrotu prawnego. Z tego powodu organy oceniające stan prawny na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogły stwierdzić jej nieważności, gdyż w stanie faktycznym z dnia 16 stycznia 2003 r. w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z powyższych względów Sąd uznał zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji za zgodne z prawem.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.