Uzasadnienie
W dniu 3 marca 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek M. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż M. G. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z alimentów w wysokości 500 zł. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 90 m2 na działce oraz budynek gospodarczy (30 letni). Wnioskodawczyni wskazała, że kwoty utrzymania wynoszą 130 zł miesięcznie, światło i gaz 65 zł podatek 12 zł., pozostałą część kwoty alimentów przeznacza na żywność. Ubrania otrzymuje z instytucji charytatywnej lub kupuje w sklepach z tanią odzieżą. Jest zarejestrowana w urzędzie pracy od 10 lipca 2006 r., na potwierdzenie tego fakty zostało nadesłane zaświadczenie z Urzędu Pracy w L. W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową M. G. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Dochodem skarżącej są alimenty w wysokości 500 zł. Skarżąca jest osobą bezrobotną. W tej sytuacji uznać należy, że opłacenie kosztów sądowych i opłacenie zawodowego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe wnioskodawczyni.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).