Uzasadnienie
P. B. wniósł na czynność Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia ilości punktów karnych.
W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
Należy także podkreślić, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest dokonywana pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 (LEX nr 302 251), Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza – na przewidywanym (prognozowanym) rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu.
Co więcej, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd tzw. ochrony tymczasowej, powinno być wykazane przez wnioskodawcę w sposób konkretny, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne danej sprawy.
W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego nie został wyczerpująco uzasadniony – skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej czynności nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności czynności, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.
Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej czynności, poniesie on znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania.
W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał jedynie, że rezultatem wykonania czynności organu będzie wydanie przez Prezydenta [...] Warszawy decyzji w sprawie skierowania go na sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami i na wykonanie badań psychologicznych. Zdaniem skarżącego, trudnym do odwrócenia skutkiem wykonania zaskarżonej czynności będzie konieczność sprawdzenia jego kwalifikacji do kierowania pojazdem. Skarżący nie powołał się przy tym, na czym dokładnie ta trudność miałaby polegać, ani nie uprawdopodobnił, że możliwość poniesienia związanych z tym kosztów stanowiłaby dla niego znaczną szkodę. W związku z tym, przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a nie zostały skonkretyzowane.
Natomiast argument skarżącego o możliwej przedwczesności wydania decyzji w tym przedmiocie przez Prezydenta [...] nie mógł zostać uwzględniony – fakt, że Sąd może uwzględnić skargę, nie może stanowić podstawy dla wniosku o wstrzymanie wykonania. Co więcej, samo poddanie się egzaminowi nie może spowodować "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". Decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, która dopiero może zostać wydana, nie powoduje automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do rzeczywistej znajomości przepisów ruchu drogowego przez kierowcę, który je naruszył, a które to naruszenie zostało stwierdzone postanowieniami właściwego Sądu Rejonowego.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.