Uzasadnienie
VII SA 163 -164/04
Uzasadnienie
Decyzją Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2001 r. K i K D oraz A D przedstawiciele spółki cywilnej "Apteka (...)" otrzymali pozwolenie i zatwierdzenie projektu budowlanego na remont i modernizację budynku handlowo – usługowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i gazu ziemnego oraz wewnętrznej instalacji gazowej na działce nr (...) przy ulicy (...) w (...).
Organ stwierdził,że decyzja ta jako zgodna z żądaniem stron stała się ostateczna w dniu (...) czerwca 2001 r.
R Z wnioskiem z dnia (...) kwietnia 2003 r. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją wskazując,że jako współwłaściciel działki nr (...) sąsiadującej z działką nr (...) na której przeprowadzony był remont, nie brał udziału w postępowaniu jako strona.
Postanowieniem z 26 maja 2003 r. Starosta (...) na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art.147, art. 149 § 1, art. 150 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie zakończone decyzją o pozwoleniu na remont z dnia (...) czerwca 2001 r.
Po przeprowadzeniu postępowania Starosta (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2003 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty (...) z (...) czerwca 2001 r. o pozwoleniu na remont i modernizację budynku handlowo – usługowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i gazu ziemnego oraz wewnętrznej instalacji gazowej na działce nr (...) położonej przy ulicy (...) w (...).
W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na remont wydana została bez udziału R Z i innych stron (współwłaścicieli sąsiedniej działki). Decyzji tej nie otrzymali także do wiadomości.
Analizując sprawę w postępowaniu wznowieniowym organ stwierdził,że budynek objęty decyzją istnieje od lat 20 tych XX wieku a zatwierdzony zakres robót remontowych odbywał się w obrysie ścian obiektu, natomiast przyłączce kanalizacyjne i gazu ziemnego przebiega przez działkę inwestora i Gminy (...).
Pomimo braku udziału właścicieli sąsiedniej działki w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na remont i modernizację budynku nie było podstaw do uchylenia decyzji z (...) czerwca 2001 r. ponieważ w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa).
Odwołanie od decyzji z dnia (...) czerwca 2003 r. złożyli: R Z, A Z, B C, M Os.
W odwołaniu powołali się na fakt, iż nie uczestniczyli w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Nadto zarzucili,że w trakcie realizacji robót odstąpiono od projektu i tak:
- - w odległości 3,7 m od granicy wykonano nowy otwór okienny na I piętrze
- - w szczycie wykonano daszek nie przewidziany w projekcie w odległości 2,4 m
- - wjazd na parking nieruchomości inwestorów znajduje się zbyt blisko granicy, woda deszczowa z tego parkingu odprowadzana jest do kanalizacji przebiegającej przez działkę skarżących co powoduje jej zalewanie podczas obfitych opadów
- - instalacja gazowa została wadliwe zaprojektowana gdyż włączenie pieca u inwestorów powoduje zmniejszenie ilości gazu w instalacjach skarżących co uniemożliwia pracę urządzeń skarżących, w tym ich pieca
- - na poddaszu wykonano kilka gabinetów lekarskich czego nie przewidywał projekt
- - projekt nie został uzgodniony z Konserwatorem Zabytków
- - zmieniono dachówkę ceramiczną na blachodachówkę co skutkuje zsuwaniem się śniegu na nieruchomość skarżących
- - na parterze niezgodnie z projektem wykonano okno znajdujące się w odległości 3,7 m od granicy
- - brak jest wc na parkingu zaprojektowanym na ok. 40 samochodów
- - brak jest ekranu akustycznego od strony parkingu a samochody zakłócają ciszę.
Po rozpatrzeniu tych odwołań Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał,że z dniem (...) lipca 2003 r. weszły w życie zmiany przepisów ustawy Prawo budowlane i na terenach gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ architektoniczno- budowlany orzeka o pozwoleniu na budowę na podstawie ustaleń tego planu. Nie jest w tym przypadku wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z akt sprawy oraz stanowiska Prezydenta (...) z dnia (...) grudnia 2003 r. wynika, że teren na którym zlokalizowany jest budynek oznaczony jest w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego dzielnicy (...) w (...) zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej (...) z (...) listopada 1999 r. (publik. w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) Nr (...), poz (...)) symbolem (...) – teren pod usługi użyteczności publicznej. Inwestycja jest zatem zgodna z ustaleniami planu.
Z inwentaryzacji architektonicznej budynku, oraz z dokumentacji fotograficznej wynikało, że w ścianie szczytowej budynku od strony działki R Z na parterze znajdowało się okno oraz drzwi z zadaszeniem. Z projektu modernizacji wynika, że w ścianie szczytowej zrezygnowano z otworu na parterze i zadaszenia a zaprojektowano otwór na I piętrze. Ogólna liczba otworów okiennych i drzwiowych w ścianie szczytowej nie uległa zmianie. Tym samym zachowano dotychczasowe warunki użytkowe i przeciwpożarowe dla strony skarżącej. Organ wskazał, że przedmiotem badania w postępowaniu wznowieniowym nie mogą być odstępstwa od projektu wprowadzone przez inwestora w toku jego realizacji, gdyby były one samowolne to mogą być przedmiotem działania organów nadzoru budowlanego.
Organ wskazał, że z projektu zagospodarowania działki wynika,że od strony podwórza zaprojektowano plac z 12 miejscami postojowymi a nie jak twierdzi skarżący 40 miejscami. Wszystkie przyłącza posiadają opinie i uzgodnienia dokumentacji, zmiany adaptacyjne uwzględnione w projekcie miały na celu przystosowanie budynku do warunków miejscowych.
Organ odwoławczy uznał, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji z (...) czerwca 2001 r. i zmiany treści udzielonego pozwolenia na budowę.
R Z, A Z, B C i M O złożyli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. W skardze podniesiono,że narusza ono ich prawa gdyż w momencie włączenia pieca inwestorów skarżący nie mogą korzystać z własnych urządzeń gazowych co wiąże się ze zbyt małą średnicą instalacji doprowadzających gaz (32 mm). Wskazali,że już w odwołaniu podnosili, że instalacja gazowa oraz piec o mocy 60 Kw są nieodpowiednie. Z przyłącza gazowego korzysta bowiem 5 rodzin a ilość doprowadzanego gazu jest za mała.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowa argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Badając zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania,że nie narusza ona prawa a dostrzeżona w powołanej podstawie prawnej wadliwość nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy.
Stwierdzić trzeba, iż niewątpliwie istniały przesłanki do wznowienia postępowania albowiem skarżący R Z jako współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości to jest działki nr (...) nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) czerwca 2001 r. o pozwoleniu na remont i modernizację. Okoliczność ta była podstawą do badania czy wydane pozwolenie na remont i modernizację obiektu nie naruszało przepisów prawa.
Jakkolwiek brak udziału R Z oraz współwłaścicieli sąsiedniej działki w postępowaniu był naruszeniem przepisów prawa to fakt ten sam przez się nie stanowił o konieczności uchylenia kwestionowanej decyzji.
Wprawdzie organ w swoim rozstrzygnięciu przywołał przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa który przewiduje, że w razie braku podstaw z art. 145 § 1 kpa odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, to w istocie swoje rozstrzygniecie jak wyraźnie wynika z uzasadnienia oparł na przepisie art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa. Wadliwość przepisu powołanego w podstawie prawnej nie czyniła wadliwą całej decyzji, wskazane bowiem w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia i przywołane tam przepisy były prawidłowe.
Jakkolwiek istniały podstawy z art. 145 § 1 kpa do wznowienia postępowania to jednak organ kontrolowanej decyzji nie uchylił uznając,że mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego obligował art. 149 § 2) w oparciu o przepisy prawa materialnego organ rozstrzygnął sprawę tak, jak została rozstrzygnięta kwestionowaną decyzją ostateczną i w konsekwencji wydał decyzję w oparciu o przepis art. 146 § 2 kpa. W uzasadnieniu decyzji wyraźnie stwierdził, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.
Poza tym Starosta (...) w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów i twierdzeń R Z poddał je prawidłowej ocenie. Dlatego stwierdzenie, że mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja jak kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania było zasadne. W szczególności organ odniósł się do zarzutów które dotyczyły zatwierdzonego projektu budowlanego albowiem jak słusznie podniósł zarzuty, które dotyczyły odstępstw od projektu budowlanego jeśli nawet w rzeczywistości istniały nie mogły być skutecznie podnoszone w tym postępowaniu a jedynie w postępowaniu właściwym dla organu nadzoru budowlanego.
Większość zarzutów miała charakter faktyczny związany z nie akceptowaniem zmienionego przeznaczenia i nowego charakteru obiektu (np. brak ekranu akustycznego i wc na parkingu inwestora, zarzut dotyczący blachododochówki). W przeważającej części podnoszone zarzuty nie odnosiły się do naruszeń przepisów prawa budowlanego w tym przepisów technicznych a wskazywały jedynie na pogorszenie funkcjonowania obiektu skarżącego w związku z modernizacją przedmiotowego obiektu.
Zarzut związany ze zmianą położenia okna w ścianie od strony skarżącego, przeniesionego z parteru na piętro organ zasadnie ocenił jako nie mogący skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji albowiem nie zostały poprzez tę zmianę naruszone interesy skarżącego i nie spowodowało to zwiększenia ilości i wielkości otworów.
Należy podkreślić, iż obiekt ten w wyniku modernizacji nie uległ w obrysie ani konstrukcji żadnej zmianie, która powodowałaby naruszenie interesów skarżącego i wpływała negatywnie na jego zabudowania.
Inwestor ma prawo w granicach wyznaczonych przepisami korzystać ze swojej nieruchomości tak jak mu to odpowiada, w tym również prowadzić w obiekcie dozwoloną działalność handlową czy usługową.
Wzajemne oddziaływanie obiektów powoduje często negatywne konsekwencje, jeżeli jednak nie są one skutkiem naruszenia przepisów prawa budowlanego to nie mogą być podnoszone przed organami administracji budowlanej. Także w ten sposób ocenić trzeba zarzut skargi dotyczący zbyt małego ciśnienia gazu w istniejącym przyłączu. Nie może on być podstawą do wzruszenia pozwolenia budowlanego a zastrzeżenia należy kierować do przedsiębiorstwa przesyłowego, które winno zapewnić prawidłowe warunki odbioru gazu.
Decyzja stwierdzająca wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny.
Mając na uwadze powyższą argumentację to przedstawione w skardze zarzuty ocenić trzeba jako niezasadne i nie mogące odnieść zamierzonego skutku.
Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa to na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.