Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 102 ust 5 pkt 24 w związku z art. 110 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez F. C. od decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2006 r. odmawiającej potwierdzenia prawa do bezpłatnego zaopatrzenia w leki na podstawie art. 46 ust 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 5 września 2006 r. F. C. zwrócił się do dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z prośbą o wydanie decyzji o uprawnieniach do bezpłatnego zaopatrzenia w leki z tytułu posiadania statusu osoby represjonowanej.
W toku postępowania ustalono, że od 1 stycznia 1991 r. wnioskodawca jest uprawniony do emerytury przyznanej na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, nie posiada natomiast uprawnień do renty przewidzianej w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Organ odwoławczy stwierdził, że uprawnienie wynikające z art. 46 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – przysługuje osobie represjonowanej. Nie przysługuje natomiast osobom uprawnionym do emerytury na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Oznacza to, że brak jest podstaw prawnych do uznania, że wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do bezpłatnego zaopatrzenia w leki.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył F. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że skarżącego nie uznano za ofiarę represji okresu powojennego.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że zarówno uzasadnienie organu pierwszej instancji, jak i organu drugiej instancji jest błędne, ponieważ art. 46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych mówi o tym, że opieka ta przysługuje osobie represjonowanej, a taką właśnie osobą jest niewątpliwie skarżący zgodnie z cytowaną wyżej ustawą, w związku z tym wniosek o zaopatrzenie skarżącego w leki finansowane ze środków publicznych jest w pełni zasadny i zasługuje na uwzględnienie w całości.
W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Należy się zgodzić z organami orzekającymi w sprawie, że F. C. nie przysługuje prawo do bezpłatnego zaopatrzenia w leki.
Przepis art. 46 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych określa dokładnie, komu przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w leki:
- - inwalidom wojennym, ich małżonkom pozostającym na ich wyłącznym utrzymaniu,
- - wdowom i wdowcom po poległych żołnierzach i zmarłych inwalidach wojennych uprawnionych do renty rodzinnej
- - a także osobom represjonowanym.
Kogo za osobę represjonowaną w rozumieniu tej ustawy należy uważać mówi art. 5 ust 22 tejże ustawy.
Z definicji tej wynika, że osoba represjonowana to osoba, o której mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Przepis ten stanowi, że świadczenie pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach przysługują na określonych zasadach również osobom, które zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa pozostającego w związku z pobytem, o których w art. 3 i art. 4 ust 1 ustawy.
Wprawdzie z zaświadczenia Wojskowej Komendy Uzupełnień w B. wynika, że F. C. pełnił zastępczą służbę wojskową od dnia [...] stycznia 1953 r. do dnia [...] listopada 1954 r. i w tym okresie od dnia [...] lutego 1953 r. do dnia [...] listopada 1954 r. był przymusowo zatrudniony w batalionach budowlanych, ale od dnia [...] stycznia 1991 r. otrzymuje emeryturę na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Ten fakt potwierdza pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia [...] września 2006 r., znajdujące się w aktach sprawy, które jednocześnie określa status skarżącego i nie jest to status osoby represjonowanej.
Gdyby więc F. C. otrzymywał rentę przewidzianą w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, wówczas na podstawie art. 46 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przysługiwałoby mu bezpłatne zaopatrzenie w leki.
Narodowy Fundusz Zdrowia, jak i Oddziały Wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia nie mają podstaw do kwestionowania, na jakiej podstawie osoby uprawnione otrzymują emeryturę bądź rentę.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę jako bezzasadną oddalił.