Uzasadnienie
E. R. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] dotyczącą odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu.
Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Opłaty sądowe to wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 w/w ustawy).
Zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich rodzaj i charakter, wynosi 200 zł.
Należy stwierdzić, iż § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia Rady Ministrów co prawda wskazywał, iż wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednak Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt: SK 11/05, (Dz. U. z dnia 17 marca 2006 r. Nr 45 poz. 322) orzekł o niezgodności w/w § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z art. 221 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z akt niniejszej sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącej radca prawny A. K. uiściła należny stały wpis sądowego od skargi tylko w wysokości 100 zł., a więc nie pełnej wysokości.
Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia na podstawie art. 221 w/w ustawy. O kosztach jak w pkt II sentencji na podstawie art.232 § 1 w/w ustawy.