Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] maja 2006 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 kpa, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] sierpnia 2005 r. udzielającej Z. i W. D. pozwolenia na użytkowanie przebudowanej werandy w budynku nr [...] przy ul. [...] w N. – stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji.
W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane właściwy organ udziela pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego na wniosek inwestora, który obowiązany jest dołączyć do tego wniosku dokumenty określone w art. 57 ust. 1-3 ustawy.
W przedmiotowej sprawie brak było wniosku inwestorów o udzielenie im pozwolenia na użytkowanie werandy. Złożone zostało jedynie w dniu 3.08.2005 r. podpisane przez jednego z dwóch inwestorów zawiadomienie o zakończeniu przebudowy werandy.
Wobec tego, udzielając decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. pozwolenia na użytkowanie przebudowanej werandy organ rozpatrzył złożone w dniu 3.08.2005 r. pismo i udzielił pozwolenia bez wniosku inwestora rażąco naruszając przepis art. 59 Prawa budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli Z. i W. D. podnosząc, że złożyli wymagane dokumenty, a brak podpisu jednego z inwestorów na zawiadomieniu o zakończeniu robót był przeoczeniem.
Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że kontrolowana decyzja została wydana bez stosownego wniosku inwestora, a więc z rażącym naruszeniem art. 59 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. i W. D. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli, że w dniu 25 czerwca 2005 r. złożyli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo o wydanie pozwolenia na użytkowanie werandy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2006 r. stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. wydanej dnia [...] sierpnia 2005 r. udzielającej Z. i W. D. pozwolenia na użytkowanie przebudowanej werandy.
Art. 16 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych, od której ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa.
Kontrolowane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, tj. postępowaniu nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ocena czy decyzja kończąca postępowania w sprawie dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, której wystąpienie powoduje konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.
Wśród przesłanek wymienionych w w/w przepisie, w p-kcie 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z tym, że ani oczywistość naruszenia prawa, ani nawet charakter przepisów, które zostały naruszone nie są wystarczające wyłącznie do uznania, ze nastąpiło rażące naruszenie prawa.
W orzecznictwie, a także w literaturze dominuje pogląd, ze obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony – jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.08.1984 r. II SA 737/84).
W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego wada jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.06.1995 r. III ARN 22/95).
Z takiego właśnie punktu widzenia winna być poddana kontroli decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, po wykonaniu przez inwestorów obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym dnia [...] sierpnia 2004 r. na podstawie art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego.
Organy nie odniosły się również do twierdzeń skarżących, zgłoszonych w odwołaniu, iż kontrolowana decyzja została wydana po złożeniu przez nich wymaganych dokumentów oraz wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, co podkreślił organ w jej uzasadnieniu.
Ocena przedmiotowej decyzji w kontekście powyższych rozważań, ocena twierdzeń skarżących podniesionych w odwołaniu, w skardze do sądu, w końcu ocena złożonego przy skardze odpisu pisma skarżących z dnia 25 czerwca 2005 r. – adresowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także wyczerpujące uzasadnienie poczynionych ustaleń i podjętego rozstrzygnięcia pozwoli Sądowi na pełną kontrolę wydanych decyzji administracyjnych.
Z tych wszystkich względów, uznając że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit., art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.