Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy billboardowej o wymiarach 6,0 m x 3,0 m na podstawie prefabrykowanej terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu podniósł, iż z analizy projektu budowlanego załączonego przez Spółkę z o.o. S. z siedzibą w W. do zgłoszenia z dnia 5 maja 2008r. wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest wolnostojący nośniki reklamowy składający się z trzonu nośnego (słup z rur stalowych) o długości regulowanej od 7,07 m do 8,57 m, utwierdzonego w żelbetowej podstawie z elementu prefabrykowanego o wymiarach 4,00 m x 2,00 m.
W ocenie organu realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego, który jest konstrukcją wolnostojącą w określonym miejscu na gruncie posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.
Wojewoda [...] stwierdził, iż budowa tablicy billboardowej na prefabrykowanej podstawie należy zaliczyć do kategorii obiektów budowlanych będących budowlą wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] lipca 2008r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie kwalifikacji przedmiotowego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
W ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust 1 pkt 6 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, iż realizacja przedmiotowego urządzenia reklamowego na obszarze kolejowym narusza przepis art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ odwoławczy podkreślił, iż bieg terminu do wniesienia sprzeciwu należy liczyć od daty wpływu zgłoszenia do organu właściwego czyli od dnia 4 czerwca 2008r.
Decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw została doręczona inwestorowi 10 czerwca 2008r. z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółkę z o.o. S. z siedzibą w W. Zdaniem skarżącej nie został naruszony art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym, a przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem lecz montowane na przestawnej podstawie żelbetowej.
W związku z powyższym przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest obiektem budowlanym do budowy którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną zgłoszonego sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118) zgodnie z którym, właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Organy obu instancji zakwalifikowały zgłoszone roboty budowlane związane z instalacją urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie sądu organy wadliwie zakwalifikowały przedmiotowe urządzenie reklamowe jako urządzenie wymagające pozwolenia na budowę.
Art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż " pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym".
Treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w tym przepisie, ani od wielkości urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to urządzenia trwale związane z gruntem.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem z przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003r. – o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003r, Nr 86, poz. 789) co spełniłoby przesłankę o której mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Z ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika mianowicie, że tablica billboardowa usytuowana zostanie na obszarze kolejowym co w świetle art. 4 pkt 8 w/w ustawy jest niedopuszczalne.
Dokonując powyższego ustalenia organ odwoławczy nie wskazał dowodów świadczących o realizacji tablicy reklamowej na terenie kolejowym.
Zgłoszenie inwestora nie zawiera informacji o usytuowaniu tablicy na terenie kolejowym.
Załączona mapa również nie wskazuje na usytuowanie planowanej inwestycji na obszarze kolejowym.
Należy zauważyć, że organ I instancji analizując zgłoszenie wraz z załączoną dokumentacją nie stwierdził usytuowania planowanej inwestycji na terenie kolejowym.
Organ I instancji nie wzywał skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów wskazujących na usytuowanie tablicy reklamowej na obszarze kolejowym.
W przedstawionym projekcie usytuowania tablicy reklamowej brak jest określenia granic obszaru kolejowego w świetle ustawowej definicji zawartej w ustawie z dnia 28 marca 2003r – o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003r, Nr 86, poz. 789).
Bez udokumentowania przebiegu granic obszaru kolejowego nie można zweryfikować stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o lokalizacji tablicy reklamowej na obszarze kolejowym.
Zauważyć należy również, iż przepis art. 53 ust. 2 powołanej wyżej ustawy jak i treść § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10.11.2004r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2004r, nr 249, poz. 2500) wyznaczają odległości od granicy obszaru kolejowego pozwalające na sytuowanie budowli i budynków.
W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, uchybiając obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W związku z naruszeniem art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pk 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.