Uzasadnienie
W dniu 23 maja 2013 r. zostało przyznane skarżącej I. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na pełnomocnika Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adw. K. F. Pełnomocnik został ustanowiony po wydaniu wyroku I instancji. W skardze kasacyjnej z dnia 9 lipca 2012 r. złożył wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa wynagrodzenia za nieopłaconą ani w całości, ani w części pomoc prawną świadczoną z urzędu skarżącej I. K. wg norm przepisanych.
Następnie w pismach procesowych 23 kwietnia 2015 r, 27 kwietnia 2015 r. 31 sierpnia 2015 r. i 20 października 2015 r. pełnomocnik ponowił wniosek o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu.
Z kopii protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 3 kwietnia 2015 r., wynika, że pełnomocnik wziął udział w ww. rozprawie. W toku rozprawy pełnomocnik nie złożył wniosków w sprawie.
W dniu 8 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzyskał od Naczelnego Sądu Administracyjnego kopię protokołu kolejnej rozprawy - z dnia 24 kwietnia 2015 r., z której wynika, że pełnomocnik nie wziął udziału w ww. rozprawie.
W sprawie stwierdzono, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W przedmiotowej sprawie wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Za takie oświadczenie nie może być uznane sformułowanie użyte we wniosku złożonym w skardze kasacyjnej oraz w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r., gdyż jest ono jedynie zawartym we wniosku przytoczeniem ww. przepisu, a nie samodzielnym oświadczeniem. Sama treść żądania zawierająca ustawowe sformułowanie nie może być utożsamiana ze złożeniem wymaganego prawem oświadczenia. Podobne stanowisko zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2008 r. (sygn. I OZ 603/08, LEX nr 983734), z którego wynika, że za oświadczenie nie może być uznana formuła "nieopłacona pomoc prawna" zawarta we wniosku, która nie jest jednoznaczna z oświadczeniem, że opłata nie została zapłacona w żadnej części.
Podobne stanowisko zostało zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2009 r. II GZ 273/09, LEX nr 582846. W pozostałych pismach i wnioskach pełnomocnika brak jest oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosku takiego nie złożono także na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Brak ww. oświadczenia narusza dyspozycję § 20 ww. rozporządzenia. Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 p.p.s.a. Brak oświadczenia pełnomocnika odpowiadającego wymogom zawartym w § 20 tego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego także trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945).
Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec ja na wstępie.