Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r., na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990r. – o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. Nr 21, poz. 123 z późn. zm.), art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. – o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późn. zm.), art. 66 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 – tekst jedn.) nakazał Zarządowi Budynków Komunalnych [...] w W., wykonanie remontu balkonów szczytowych i galerii wraz z balustradą, pokrycia dachu oraz obróbek blacharskich w budynku przy ul. O. w terminie 60 dni, od daty uprawomocnienia się decyzji.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2002r. ZBK [...] wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku ZBK wskazał, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego i prawnego w sprawie, czego skutkiem było skierowanie decyzji do administratora budynku – Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych [...] działającego wyłącznie na zlecenie i w ramach wykonania podjętych uchwał Zarządu i współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, a zatem podmiotu nie będącego stroną w sprawie wykonania remontu, zamiast do właścicieli tego budynku – Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości wspólnej i Zarządu tej wspólnoty – Gminy W. Zarząd powyższą nieruchomością w dacie wydania decyzji sprawowała jednoosobowo Gmina W. a ZBK [...]" działał wyłącznie jako administrator i nie posiadał uprawnień do samodzielnego wykonywania czynności określonych w zaskarżonej decyzji bez uprzedniej akceptacji współwłaścicieli nieruchomości i Zarządu Wspólnoty – Gminy W. Decyzja została zatem skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 i 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek ZBK "Wola" w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1998r. Nr [...], stwierdził jej nieważność.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że powyższa decyzja została skierowana do podmiotu nie posiadającego przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ wydając powyższą decyzję określił termin, w którym należy wykonać wskazane obowiązki, co stanowi naruszenie dyspozycji wynikającej z art. 66 – Prawa budowlanego. Prezydent [...] wydając ww. decyzję wskazał także błędną podstawę prawną, gdyż art. 66 - Prawa budowlanego nie zawiera ustępów lecz punkty, a organ wskazał jako podstawę wydania swej decyzji ustęp 3 art. 66 zamiast punktu 3. Organ podniósł także, że z analizy akt sprawy nie wynika, by w budynku przy ul. O. w W. występowało zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców, dlatego organ stwierdził że w decyzji Prezydenta występuje niezgodność ustaleń faktycznych poczynionych w decyzji z przepisami prawnymi.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa O. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Wspólnota podniosła, że organ nie zachował należytej staranności przy rozpatrywaniu całej sprawy, gdyż nie zwrócił uwagi, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1998r. Nr [...] jest prawomocna i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu 12.02.2002r. upomnienie, w którym zawarta jest informacja co do nowego terminu wykonania prac. Zdaniem Wspólnoty, Prezydent [...] prawidłowo wskazał jednostkę organizacyjną zarządzającą mieniem komunalnym [...] do wykonania jego decyzji.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2003r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości, gdyż Wspólnota Mieszkaniowa nie miała możliwości zgłoszenia wyjaśnień do wszczętego postępowania administracyjnego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane Wspólnocie Mieszkaniowej O. w dniu 14 stycznia 2003r., a doręczone w dniu 20 stycznia. Decyzja została wydana [...] stycznia 2003r., a zatem z naruszeniem 14-dniowego termin do składania wyjaśnień w sprawie co spowodowało tym samym naruszenie uprawnień strony postępowania.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003r. działając na podstawie art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 i 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1998r. W uzasadnieniu organ wskazał, że oparcie decyzji na punkcie 3 art. 66 Prawa budowlanego stanowi naruszenie przepisów prawa, bowiem punkt 3 zawiera, jako powód nałożenia obowiązku fakt użytkowania budynku niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Zdaniem organu, materiał znajdujący się w aktach sprawy nie pozwala na dokonanie takich ustaleń, gdyż w protokole oględzin nie stwierdzono by takie zagrożenie występowało.
Ponadto, przepis art. 66 nie zawiera upoważnienia dla organu administracji do wyznaczenia terminu na usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że Prezydent wydając zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił kwestii dotyczących podmiotów, które posiadałyby stosowne uprawnienia w zakresie tych, jakie posiada właściciel budynku oraz tych leżących w zakresie uprawnień administratora. Zaskarżona decyzja została bowiem skierowana do podmiotu nie posiadającego przymiotu strony w postępowaniu a zatem do podmiotu nie będącego właściwym do wykonania nałożonych przedmiotową decyzją obowiązków, co stanowi przesłankę do stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej O. od powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] uchylił ją w części dotyczącej nakazania ZBK [...] wykonania remontu balkonów szczytowych i galerii wraz z balustradą, pokrycia dachu oraz obróbek blacharskich i w tej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r. znak: [...], a w pozostałej części (dotyczącej terminu) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie ze statutem ZBK [...] do zakresu jego działania należy w szczególności wykonywanie planowanych remontów kapitalnych, bieżących oraz konserwacyjnych budynków łącznie z ich instalacjami wewnętrznymi i urządzeniami oraz ich modernizacją. Zdaniem organu uzasadniony staje się pogląd, by pojęcie "zarządcy obiektu budowlanego", o którym mowa w art. 61, było rozumiane szerzej niż by to wynikało z ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zarządcą zobowiązanym do właściwego utrzymywania obiektu budowlanego jest każda osoba władająca tym obiektem na podstawie zawartego z właścicielem stosunku prawnego i na której – z mocy tego stosunku oraz regulujących go stosownych przepisów prawa, spoczywa taki obowiązek. Zdaniem organu, statut jest wprawdzie aktem o charakterze wewnętrznym i nie zmienia postanowień ustawy o własności lokali, ale z uwagi na brak szczegółowego unormowania ustawowego zakresu zarządu statut właśnie go uszczegółowia wyznaczając ściślej jego zakres. Zdaniem organu, z uwagi na przyjęty zakres zarządu, na ZBK "O." spoczywa obowiązek wykonania niezbędnych prac remontowych, nałożony sporną decyzją Prezydenta [...]. Ponadto, organ wskazał, że przepis art. 66 Prawa budowlanego nie daje podstawy do określenia terminu jako elementu orzeczenia, w którym nakazane prace podlegałyby wykonaniu.
W wyniku rozpatrzenia wniosku Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] następcy prawnego ZBK [...] o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] lutego 2004r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniu skarżącego, zapadło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Pismem z dnia 22 listopada 2005r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] oraz wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego i prawnego w sprawie, czego skutkiem było kierowanie decyzji do administratora budynku – Dyrektora ZBK "[...]" obecnie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] czyli do podmiotu nie posiadającego przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Od dnia 1 kwietnia 2000r. ZBK "[...]", a obecnie Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] nie jest administratorem tej nieruchomości wspólnej.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2005r. Organ uznał, że podnoszone we wniosku argumenty nie dają podstaw do zmiany własnego rozstrzygnięcia bowiem w chwili wydawania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1998r. obowiązywał § 3 ust. 3 pkt 2 rozdziału III statutu ZBK "[...]" stanowiącego załącznik do uchwały Nr [...] podjętej przez Radę Dzielnicy – Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1991r., który stanowił, że do zakresu działania Zakładu należy w szczególności wykonywanie planowanych remontów kapitalnych, bieżących oraz konserwacja budynków łącznie z ich instalacjami wewnętrznymi i urządzeniami oraz ich modernizacją.
Na powyższą decyzję Zakład Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonym decyzjom zarzuca rażące naruszenie art. 61 w związku z art. 66 - Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 10, art. 28 i art. 61 § 4 k.p.a. oraz wypełnienie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. to jest nie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego w sprawie, czego skutkiem było skierowanie decyzji do administratora budynku – Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych "v obecnie Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...]. Zarząd powyższą nieruchomością w dacie wydania w/w decyzji sprawowała jednoosobowo Gmina [...]., która z dniem 15 marca 2000r. zaprzestała pełnienia funkcji zarządu nieruchomości. ZBK "[...]" – Administracja Budynków Komunalnych "[...]" z dniem 4 stycznia 2000r. zaprzestała administrowania nieruchomością wspólną, którą z dniem 16 marca 2000r. wykonuje Biuro Zarządzania i Administrowania Nieruchomościami [...] M. H. z siedzibą w W. Zdaniem skarżącego przyjmując nawet rozszerzającą wykładnię funkcji zarządzania dokonaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji ZBK "[...]" a obecnie Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] od dnia 1 kwietnia 2000r. nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym i nie posiada uprawnień do wykonania remontu budynku przy ul. O. w W., a nałożony obowiązek nie istnieje po stronie Zakładu a wyłącznie po stronie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. O. i Zarządu tej wspólnoty lub obecnego jej zarządcy czy administratora.
Zdaniem skarżącego, decyzja nr [...] Prezydenta [...], a w ślad za nią decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004r. oraz decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r. została skierowana do podmiotu nie posiadającego przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie podstawę rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowiła ocena, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji własnej, którą organ uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003r. Nr [...] w części dotyczącej nakazania ZBK "[...]" wykonania remontu balkonów szczytowych i galerii wraz z balustradą, pokrycia dachu oraz obróbek blacharskich i w tej części odmówił stwierdzenia jej nieważności, a w pozostałej części (dotyczącej terminu) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r. w części dotyczącej nakazania ZBK "[...]" wykonania określonych obowiązków, gdyż stwierdził, że zgodnie ze statutem ZBK do jego zakresu działania należy w szczególności wykonywanie planowanych remontów kapitalnych, bieżących oraz konserwacyjnych budynków łącznie z ich instalacjami wewnętrznymi i urządzeniami oraz ich modernizacją. Zdaniem organu uzasadnionym wydaje się pogląd, aby pojęcie "zarządcy obiektu budowlanego" o którym mowa w art. 61- Prawa budowlanego było rozumiane szerzej niż to by wynikało z ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ uznał, że zarządcą zobowiązanym do właściwego utrzymywania obiektu budowlanego jest każda osoba władająca tym obiektem na podstawie zawartego z właścicielem stosunku prawnego i na której z mocy tego stosunku oraz regulujących go stosownych przepisów prawa spoczywa taki obowiązek.
Z uwagi zaś na brak szczegółowego unormowania ustawowego zakresu zarządu w ustawie o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz.903) statut uszczegóławia go wyznaczając ściślej jego zakres. Zgodnie z przyjętym w statucie zakresem zarządu, na ZBK "O." spoczywa obowiązek wykonania niezbędnych prac remontowych nałożonych decyzją Prezydenta. Z powyższych względów organ uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniom skarżącego, zapadło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W ocenie Sądu, stanowisko organu w tej sprawie nie jest słuszne. Podkreślić należy, że statut na który powołuje się organ jest aktem o charakterze wewnętrznym i nie zmienia postanowień ustawy. Podstawową kwestią jaką organ powinien wyjaśnić w sprawie było ustalenie, czy obowiązek nałożony decyzją Prezydent Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r., wykonania remontu balkonów szczytowych i galerii wraz z balustradą, pokrycia dachu oraz obróbek blacharskich w budynku przy ul. O., został skierowany do właściwego podmiotu, który stosownie do art. 28 k.p.a. może być tym obowiązkiem obciążony.
Wskazane w rozdziale 6 ustawy – Prawo budowlane obowiązki w zakresie utrzymania obiektów budowlanych, skierowane są do właścicieli lub zarządcy obiektu budowlanego. Artykuł 61 Prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 1 tego prawa, zaś art. 5 ust. 2 stwierdza, ze obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych ani sprawności technicznej. Tylko te podmioty, to jest właściciel lub prawnie ustanowiony zarządca, są zobowiązane do dbałości o użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem i utrzymywanie go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Zgodnie z treścią art. 66 w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub mieniu... właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania obowiązku. W decyzji tej organ może zakazać użytkowania obiektu lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
W niniejszej sprawie kwestią sporną jest to czy Zakład Budynków Komunalnych "[...]" w dacie wydania decyzji pełnił funkcję zarządcy, jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji, czy też w istocie był wyłącznie administratorem budynku. Aby rozstrzygnąć kwestię dotyczącą podmiotów, które posiadałyby stosowne uprawnienia w zakresie tych, jakie posiada właściciel budynku oraz tych leżących w zakresie uprawnień administratora należy wyjaśnić powyższe pojęcia.
Pojęcie zarządu jest używane w ustawodawstwie i jak to słusznie podkreśla się w skardze ma określone odmienne od administrowania, znaczenie normatywne. Z reguły zarządca ma szersze od administratora możliwości w zakresie obowiązków i uprawnień co do podejmowania decyzji dotyczących zarządzania obiektem budowlanym, które nie są uzależnione w takim stopniu, jak czynności administratora od woli i środków właściciela obiektu budowlanego. Nie można natomiast przyjąć, że każdy administrator jest równocześnie zarządcą obiektu budowlanego.
Z przepisów rozdziału 6 ustawy – Prawo budowlane normującego kwestię wiążące się z utrzymaniem obiektów budowlanych wynika, że określone obowiązki należące do zarządu obiektem budowlanym odnoszą się do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. W nieruchomości zarządzanej przez wspólnotę mieszkaniową zarządzającym rzeczą wspólną, a więc w istocie "zarządcą obiektu" w rozumieniu przepisów tego działu jest właśnie ta wspólnota. Nie można natomiast traktować jako "zarządcę obiektu" podmiotu, któremu wspólnota mieszkaniowa powierzyła obowiązki administrowania nieruchomością.
Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota powstaje z mocy prawa z chwilą, gdy w określonej nieruchomości powstaną lokale zgodnie z regulacją ustawy o własności lokali. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w myśl art. 21 ust.1 cyt. ustawy kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Z tej właśnie przyczyny obowiązki wynikające z art. 61 i 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa winny być nałożone właśnie na ten podmiot.
W ocenie Sądu, nałożenie na administratora obowiązku wykonaniu pewnych robót budowlanych wobec braku u tego podmiotu uprawnień władczych oraz środków umożliwiających dokonanie tych robót, którymi może dysponować tylko właściciel lub zarządcą obiektu czyni taką decyzję niewykonalną.
Z akt sprawy wynika, że z ZBK "[...]" została zawarta umowa o administrowanie przedmiotowym budynkiem, co jednak nie czyni tej strony podmiotem praw i obowiązków w odniesieniu do tego budynku, które odpowiadają treści zarządu. Określone zatem w decyzji obowiązki mogły być nałożone wyłącznie na właścicieli tego budynku tj. wspólnotę mieszkaniową nieruchomości położonej w W. przy ul. O. lub Zarząd tej Wspólnoty, nie zaś na ZBK "[...]", który jak to zasadnie podnosi w skardze następca prawny Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...], nie jest stroną w sprawie. Zgodnie z § 1 uchwały nr [...] z dnia [...] maja 1995r. w sprawie wyboru zarządu nieruchomością wspólną zarząd powyższą nieruchomością w dacie wydania decyzji sprawowała jednoosobowa Gmina [...]. Z dniem 15 marca 2000r. Gmina zaprzestała pełnienia Zarządu Nieruchomością Wspólną a ZBK "[...]" – Administracja Budynków Komunalnych "[...]" z dniem 1 kwietnia 2000r. zaprzestała administrowania nieruchomością wspólną, którą od tej daty wykonuje Biuro Zarządzania i Administrowania Nieruchomościami [...]M.
H. Stwierdzić zatem należy, że ZBK "[...]" obecnie Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] w dacie wydania decyzji działał wyłącznie jako administrator na zlecenie Zarządu Wspólnoty – Gminy [...] i nie posiadał uprawnień do samodzielnego wykonywania czynności określonej w decyzji bez uprzedniej akceptacji współwłaścicieli nieruchomości i Zarządu Wspólnoty, bowiem podjęcie takiej decyzji jako związane z wydatkowaniem środków wspólnoty przysługuje wyłącznie właścicielom budynku – członkom wspólnoty, którzy nie podjęli powyższej uchwały.
Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie przyjął, że decyzja została skierowana do właściwego podmiotu tj. ZBK "[...]". Skierowanie natomiast decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak podjęcia przez organ administracji państwowej czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w kwestii ustalenia podmiotów, które posiadałyby uprawnienia w zakresie tych, jakie posiada właściciel budynku oraz tych leżących w zakresie uprawnień administratora ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7,8,77 k.p.a.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nieprawidłowo zatem przyjął, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1998r. nakazującej ZBK "[...]" wykonanie remontu balkonów szczytowych i galerii wraz z balustradą, pokrycia dachu oraz obróbek blacharskich. Słusznie organ natomiast podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 1998r. w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków. Przepis art. 66 Prawa budowlanego nie daje podstawy do określenia terminu, jako elementu orzeczenia, w którym nakazane prace podlegałyby wykonaniu.
Z powyższych względów,, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji.