Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez A. C. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym wniesiono o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jednak w utrzymaniu pomaga mu ojciec. Skarżący jest osobą bezrobotna bez prawa do zasiłku. Posiada 2000 zł oszczędności. Posiada mieszkanie o pow. 51 m2. Wskazał wydatki miesięczne na kwotę 700 zł.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną.
Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym miejscu należy wskazać, że przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku wzięto pod uwagę także dane zawarte w postanowieniu Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. IV SA/Wa 2316/17 rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy A.C.
Zdaniem referendarza sądowego, mając na uwadze przedstawione przez skarżącego informacje, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wzięto pod uwagę, że skarżący nie uzyskuje dochodów, jest osobą bezrobotną. W utrzymaniu pomaga mu ojciec, który prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, który zapewnia wnioskodawcy wyżywienie oraz co miesiąc przeznacza kwotę 450 zł. Skarżący co prawda posiada oszczędności w wysokości 2 000 zł, jednak z uwagi na fakt, że nie pracuje, jest osobą bezrobotną, przeznaczenie części tej kwoty na uiszczenie kosztów postepowania, mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w utrzymaniu koniecznym. W tej sytuacji należało uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, a zatem wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji