Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 II OSK 481/11 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 991/10 w sprawie ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W związku z ostatecznym wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] maja 1993r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie O. wszczął postępowanie w sprawie legalności użytkowania tartaku, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności funkcjonowania tartaku na działce nr [...] k.m. [...] w P. przy ul. L. [...].
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając z urzędu, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2003 r.
Po rozpatrzeniu wniosku B. i J. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2003 r.
Rozstrzygnięcie to utrzymano w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Obie powyższe decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały w wyniku skargi B. K. i J. K. uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 619/09).
W związku z powyższym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 619/09) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznając sprawę stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. i decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, ze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności funkcjonowania tartaku, z uwagi na to, że w czasie stwierdzenia nieważności przedmiotowego pozwolenia obowiązywał już nowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). W ocenie organu w dacie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. lokalizacja przedmiotowego tartaku nie naruszała ustaleń obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2001 r., bowiem zgodnie z tymże planem tartak znajdował się na terenie oznaczonym symbolem [...]- teren nieuciążliwej działalności gospodarczej, z przeznaczeniem pod zakłady: produkcyjne, produkcyjno- usługowe, budowlane, usług transportowych, samochodowych, technicznych, komunalnych, handlowych, w tym hurtownie itp.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż inwestor przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego w sposób legalny, a więc zgodnie z przepisami prawa. Odwołując się do regulacji art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r.), która obowiązywała w czasie realizacji inwestycji.
Skoro, zatem ustalono, że obiekt użytkowany jest legalnie to decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nie można było zarzucić rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nadto organ podkreślił, że decyzji tej nie można także zarzucić, że jest dotknięta którąkolwiek z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Po rozpatrzeniu wniosku B. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji i podtrzymał dotychczasową argumentację, podkreślając konkluzję o legalnym użytkowaniu obiektu i jego zgodności z ówcześnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu, zdaniem organu, decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa. Skuteczne zgłoszenie obiektu do użytkowania powoduje, że niemożliwe jest prowadzenie wobec niego postępowań w trybie przepisów rozdziału V Prawa budowlanego z 1994 r., bowiem przepisy zawarte w tym rozdziale mogą być jedynie stosowane na etapie budowy, tj. od momentu rozpoczęcia inwestycji do momentu jej formalnego zakończenia, przez co należy rozumieć dopuszczenie obiektu do użytkowania. Skoro, zatem w przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy do wydania jakiegokolwiek nakazu w postępowaniu w sprawie legalności obiektu, umorzenie postępowania nie mogło być uznane za rażąco naruszające prawo.
Ponadto organ uznał, że nie można czynić Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zarzutu z tego, iż oceniał zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podjętym uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2001 r. W związku z tym, że poprzedni plan miejscowy przestał obowiązywać, organ ten zobowiązany był do oceny zgodności inwestycji z nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a według niego tartak znajdował się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Fakt zaś późniejszego, tj. po wydaniu badanej decyzji organu powiatowego, wyeliminowania z obrotu prawnego powyższej uchwały z dnia [...] listopada 2001 r. nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r.
Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i uchylonym przez NSA wyrokiem oddalił skargę, wskazując na ustalenia organu odnośnie legalności użytkowania hali tartaku - oddanie do użytkowania na podstawie zgłoszenia zakończenia robót z dnia 6 października 1993 r. oraz zawiadomienie o oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania z dnia 15 listopada 1994 r., zgodność użytkowania z obowiązującym w dniu wydania decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 12 listopada 2001 r. Sąd uznał, że skoro organ nie znalazł podstaw do prowadzenia postępowania, co do legalności użytkowania hali tartaku, to prawidłowo umorzył je jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nadzorczej, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nie jest dotknięta żadną z wad przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, został przeprowadzony prawidłowo, gdyż obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 k.p.a. w stosunku do badanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. przez stwierdzenie, czy prawidłowo organ ten zastosował art. 156 k.p.a., dokonując kontroli nadzorczej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r.
Sąd pierwszej instancji podzielając ustalenia zawarte w kontrolowanej decyzji wskazał, iż roboty budowlane wykonane na podstawie pozwolenia na budowę, które z jakichkolwiek przyczyn okazały się wadliwe nie stanowią samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Wobec powyższego surowe konsekwencje prawne przewidziane w tym przepisie nie mogą być zastosowane wobec inwestora, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się on decyzją o pozwoleniu na budowę. W takich sytuacjach organ powinien zastosować procedurę określoną w art. 50- 51 Prawa budowlanego z 1994 r., która zmierzała do doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę był brak jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a wobec ustalenia przez organ w toku postępowania, że obowiązujące przepisy prawa miejscowego dopuszczały funkcjonowanie istniejących zakładów, organ uznał prowadzenie postępowania naprawczego za bezprzedmiotowe.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, został przeprowadzony prawidłowo, gdyż obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 k.p.a. w stosunku do badanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. przez stwierdzenie, czy prawidłowo organ ten zastosował art. 156 k.p.a., dokonując kontroli nadzorczej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r.
Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 991/10 wskazał w uzasadnieniu, że nie stanowiło wątpliwości Sądu to, że prowadząc postępowanie, zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. o umorzeniu postępowaniu, organ powinien zastosować procedurę określoną w art. 50- 51 Prawa budowlanego z 1994 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył jednak, ze prócz podstawy z art. 105 k.p.a., organ nie powołał żadnego innego przepisu, w tym przytoczonego w skarżonym wyroku art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 r. Nie wskazywał on również na brak podstaw do nałożenia jakiegokolwiek obowiązku, a jedynie na brak podstaw do dalszego prowadzenia postępowania. Co prawda, pogląd taki istotnie wyrażał organ szczebla wojewódzkiego, jednakże stanowił on o jego ocenie odnośnie braku wystąpienia w związku z tym przesłanki "rażącego naruszenia prawa", a która wina zostać następnie oceniona w postępowaniu zakończonym zaskarżonymi decyzjami Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. i [...] marca 2010 r. szczególnie w aspekcie formułowanych przez pierwszy z ww. organów twierdzeń, że "nakaz prowadzenia postępowania określonego w art. 50- 51 Prawa budowlanego nie wynika jednoznacznie z treści tych przepisów", zaś "powinność prowadzenia postępowania naprawczego (...) przyjmowano w orzecznictwie w drodze interpretacji wyżej wymienionych przepisów".
Skoro prócz podstawy z art. 105 k.p.a., organ nie powołał żadnego innego przepisu, w tym przytoczonego w skarżonym wyroku art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994r. i nie wskazywał on również na brak podstaw do nałożenia jakiegokolwiek obowiązku, a jedynie na brak podstaw do dalszego prowadzenia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd Wojewódzki nie dostrzegł, że podstawę sformułowanej przez organ odwoławczy oceny stanowiła nieuprawniona wypowiedź organu o niedopuszczalności zastosowania przepisów rozdziału V Prawa budowlanego, w tym art. 50- 51 Prawa budowlanego z 1994 r. z uwagi na to, że mogą być one zastosowane do czasu zgłoszenia obiektu do użytkowania. Tymczasem dostrzec trzeba, iż w niniejszej sprawie zastosowanie winien był mieć w 1993 r. art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez zawiadomienie organu o oddaniu obiektu do użytku, a nie zgłoszenia do użytkowania, jak stwierdzał organ odwoławczy. Rozróżnienie tych instytucji jest o tyle istotne, że wynikają one z odmienności trybów i ich konsekwencji przewidzianych odpowiednio w ustawie Prawo budowlane z 1974 r. i 1994 r. Zwracając uwagę, iż słusznie strona skarżąca poddała w wątpliwość skuteczność dokonania zawiadomienia, skoro brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów, iż zostało ono przedstawione organowi, a co nie zostało w sprawie wyjaśnione, to przede wszystkim podkreślić trzeba, iż nawet dokonanie zawiadomienia, o którym mowa w art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. nie czyni jeszcze niemożliwym prowadzenia dalszego postępowania.
Przepis ten wprowadza, bowiem jedynie obowiązek inwestora lub osoby działającej z jego upoważnienia o zawiadomieniu o oddaniu obiektu do użytku. I o ile istotnie stanowi ono o zakończeniu procesu budowlanego, o tyle nie nakłada takie zawiadomienie na organ żadnych obowiązków w związku z jego dokonaniem. Zawiadomienie takie było jedynie obowiązkiem zagrożonym sankcją z art. 59 ust. 1 pkt 8 Prawa budowlanego z 1974 r. Jego dokonanie nie wyłączało też dalszych czynności organu, szczególnie w zakresie zbadania zgodności zrealizowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym lub podjęcia czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem w sytuacji usunięcia pozwolenia na budowę z obrotu prawnego.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena organu wyrażona w decyzji z dnia [...] sierpnia 2007r. nie została poddana prawidłowej analizie w świetle przesłanek nieważniościowych, pomimo iż organ ten, wskazywał na konieczność przeprowadzenia stosownej procedury z art. 50- 51 Prawa budowlanego z 1994 r. Sąd podkreślił, ze szczególnie istotna pozostaje przy tym również nieuwzględniona odmienność charakteru rozstrzygnięć, tj. tego które organ winien zastosować (art. 50- 51 Prawa budowlanego z 1994 r.) oraz tego które podjął (art. 105 § 1 k.p.a.). Umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o normę z art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnych stosunku prawnego, a więc nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i jako rozstrzygnięcie procesowe jest odstępstwem od podstawowego celu postępowania administracyjnego, czyli załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty.
Oba wyżej przedstawione sposoby załatwienia sprawy nie są względem siebie konkurencyjne, gdyż inne są podstawy wydania decyzji odmownej (merytoryczno- negatywnej), a inne decyzji umarzającej postępowanie.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę opisany stan sprawy oraz zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne ponownie rozpoznał skargę B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] sierpnia 2007 r.
W skardze na powyższą decyzję B. i J. K., wnosili o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub o stwierdzenie ich nieważności oraz o zasądzenie na ich rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Skarżący wskazali na naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez nie wyjaśnienie i nie rozpatrzenie sprawy w sposób wyczerpujący w oparciu o całokształt materiału dowodowego,
Skarżący wskazali również na naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że przepis ten stanowi samodzielną podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego oraz błędną interpretację przepisów prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż w razie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ocena przez organ nadzoru budowlanego inwestycji ogranicza się do ustalenia faktu zgłoszenia inwestycji do użytkowania, ewentualnie legitymowania się decyzją o pozwoleniu na użytkowanie i zgodności inwestycji z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z pominięciem pozostałych przepisów prawa budowlanego, w tym oceny inwestycji pod kątem naruszenia zasady ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich przy realizacji inwestycji oraz przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zgłoszenie obiektu do użytkowania uniemożliwiło prowadzenie w stosunku do tartaku w P. postępowania w trybie przepisów rozdziału V ustawy Prawo budowlane "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając niniejszy wyrok był związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012r., którym to uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 991/10 oddalającym skargę B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] sierpnia 2007 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego.
Jak wynika z treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006r., sygn. akt I FSK 506/05, Nr LEX 187499).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonana oceny zaskarżonej decyzji, uwzględniając powyżej poczynione wskazania,
W przedmiotowej sprawie Sąd ponownie kontroluje legalność decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007r.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny ocena [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażona w decyzji z dnia [...] sierpnia 2007r. nie została poddana prawidłowej analizie w świetle przesłanek nieważnościowych, pomimo iż organ ten, wskazywał na konieczność przeprowadzenia stosownej procedury z art. 50- 51 Prawa budowlanego z 1994 r. Sąd podkreślił, ze szczególnie istotna pozostaje przy tym również nieuwzględniona odmienność charakteru rozstrzygnięć, tj. tego które organ winien zastosować (art. 50- 51 Prawa budowlanego z 1994 r.) oraz tego które podjął (art. 105 § 1 k.p.a.). Umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o normę z art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnych stosunku prawnego, a więc nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i jako rozstrzygnięcie procesowe jest odstępstwem od podstawowego celu postępowania administracyjnego, czyli załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty przy czym podkreślił, że wyżej przedstawione sposoby załatwienia sprawy nie są względem siebie konkurencyjne, gdyż inne są podstawy wydania decyzji odmownej (merytoryczno- negatywnej), a inne decyzji umarzającej postępowanie.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę opisany stan sprawy oraz zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne ponownie rozpoznał skargę B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] sierpnia 2007 r.
Wykazane przez Naczelny Sąd Administracyjny uchybienia jednoznacznie wskazują,że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne z uchybieniem art. 6,7,8 i 9 Kpa w związku z art. 105 K.p.a co stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a..
W pkt III wyroku orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.