Uzasadnienie
VII S.A./Wa 1674/04
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...]. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania J. W., L. i M. S. oraz K. i J. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1997 r, nr [...], udzielającej A. i J. M. pozwolenia na użytkowanie samowolnie dobudowanej części mieszkalnej parterowej, murowanej do drewnianego budynku mieszkalnego parterowego na działce przy al. [...] w B. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał następujący stan sprawy:
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek J. W. zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia z dnia [...] lutego 1997 r, nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie samowolnie dobudowanej części mieszkalnej parterowej, murowanej do drewnianego budynku mieszkalnego parterowego na działce przy al. [...] w B. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ww. decyzji.
Odwołanie od kwestionowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli J. W., L. i M. S. oraz K. i J. W.. Podnieśli, iż stanowisko prezentowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest błędne i stanowi rażące naruszenie prawa. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie organu, iż postanowienie z dnia [...] listopada 1996 r. o zatwierdzeniu ugody z dnia [...] listopada 1996 r., mimo wydania z naruszeniem prawa wywołało nieodwracalne skutki prawne i powiązania z tym postanowieniem przedmiotowej zaskarżanej decyzji zdaniem skarżącym nie zasługuje na aprobatę i narusza ich interesy jako współwłaścicieli jednej z sąsiednich działek.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wskazał, iż z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie skarżący zostali uznani za stronę postępowania, organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie skarżących i przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające.
Podniósł, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczynając postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1997 r. o pozwoleniu na użytkowanie przeoczył fakt, i na podstawie art. 1 pkt 49 lit. C ustawy z dnia 27 marca 2003 – o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 7180 z dniem 11 lipca 2003 r. wszedł w życie przepis art. 59 ust 7 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, iż stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.
Wobec powyższego, iż decyzja organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa skutkuje jej uchyleniem w całości i umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego.
L. i M. S. reprezentowani przez radcę prawnego Z. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. Zarzucili naruszenie prawa, a w szczególności art. 28kpa w związku z art. 157 § 2 kpa poprzez uznanie, że wnioskodawca – J. W. nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji legalizującej samowolę budowlaną, gdyż zgodnie z art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, a zgodnie z art. 157 § 2 kpa, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji może złożyć tylko strona postępowania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
Z analizy akt administracyjnych wynika, że organ odwoławczy zasadnie uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1997 r., i umorzył przedmiotowe postępowanie, bowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Stosownie do przepisu art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.
Ponieważ wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie pochodził od podmiotu nie posiadającego przymiotu strony zgodnie z art. 59 ust. 7 cytowanej ustawy - Prawo budowlane, organ pierwszej instancji winien był odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a nie wszczynać postępowanie i odmawiać stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego legitymacja strony podlega ocenie na datę składania wniosku w trybie art. 157 § 2 kpa, natomiast decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru podlega ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania decyzji podlegającej weryfikacji (wyrok NSA z dnia 19.05.1998 r. sygn. akt I SA 450/98).
Należy zatem stwierdzić, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoruj Budowlanego jest prawidłowa i nie narusza prawa.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz., U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)orzekł jak w sentencji wyroku.