Uzasadnienie
M. M. w dniu 15 lipca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], doręczone w dniu 1 czerwca 2015 r.
Wraz ze skargą M. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu, do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi. Skarżący nie złożył zażalenia na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W rozpoznawanej sprawie, postanowienie stanowiące przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczono skarżącemu w dniu 1 czerwca 2015 r. (zpo w aktach administracyjnych organu). Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 1 lipca 2015 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w dniu 15 lipca 2015 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi (koperta w której nadano skargę k. 8 akt sprawy).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.