Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 września 2014r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Z. S. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie pismem z dnia 30 września 2014r. poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnemu P. A. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 22 stycznia 2015r. stawił się pełnomocnik z urzędu skarżącego –radca prawny P. A. na której poparł skargę skarżącego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczył, że nie zostały one w żaden sposób uiszczone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015r. oddalił skargę Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...].
W dniu 26 marca 2015r. pełnomocnik poinformował o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Załączył ww. opinię. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 490).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu polegała na reprezentowaniu skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Według § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W konsekwencji w niniejszej sprawie radcy prawnemu P. A. należy się wynagrodzenie w wysokości 360,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 82,80 złotych stanowiąca 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 442,80 złotych.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) i ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia orzeczono, jak w sentencji postanowienia.