Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005r. nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku A. S., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...] utrzymującej w mocy w części merytorycznej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] nakazującą H. i A. S. w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) przedłożenie w terminie do dnia [...].09.2004r. dokumentów dotyczących budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej oraz uchylającej powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i orzekającej o nowym terminie wykonania.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej przedłożenie określonej dokumentacji. Wydanie powyższej decyzji nastąpiło na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w sytuacji istotnego odstąpienia inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy Powiatów) Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania, argumentując powyższe odstępstwami od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę.(przerwanie budowy na okres dłuższy niż dwa lata) oraz budowy szklarni przydomowej bez wymaganego prawem dziennika budowy. W tej sytuacji konieczne było przeprowadzenie postępowania naprawczego.
W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez A. S., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia
Sygn. akt VII SA/Wa 168/06 [...] listopada 2005r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ powtórzył swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż przerwa w budowie nie trwała 2 lata, ponieważ budowa była prowadzona systemem gospodarczym, organ wskazał, iż o fakcie prowadzenia budowy decydują wpisy w Dzienniku Budowy. Z dziennika wynika natomiast, iż budowa został przerwana na okres dłuższy niż dwa lata.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł A. S..
Wskazał, iż w dniu [...] listopada 2003r. złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Na ww. zgłoszenie organ wydał decyzję nr [...] w dniu [...] lutego 2004r. po okresie 3 miesięcy od momentu zgłoszenia. Organ naruszył art. 54 Prawa budowlanego z uwagi na nie zajęcie stanowiska w obligatoryjnym terminie. Wobec powyższego decyzja o Nr [...] nie wywarła skutków prawnych.
Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Stosownie zaś do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć
Sygn. akt VII SA/Wa 168/06 wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu
W przedmiotowej sprawie Sąd takiego naruszenia prawa nie stwierdził. Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie może, więc przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się ponownie wszystkie zarzuty strony, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności.
Skarżący, jak należy domniemywać z treści wniosku, powołał się na wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie rażącego naruszenia prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, zostało utrwalone zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i literaturze przedmiotu. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, istnienie tej sprzeczności da się wykazać przez proste ich zestawienia, a charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z dnia 7.06.2001 r., III SA 907/00). Wykazanie oczywistego naruszenia prawa jest, więc warunkiem koniecznym do uznania, że ma ono charakter rażący.
Utrwalony także jest w orzecznictwie pogląd, że za rażące naruszenie prawa nie można uznać błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie przepisu w sposób jasny i jednoznaczny. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy istnieje możliwość rozbieżnych interpretacji, a każda z nich daje się w równym stopniu uzasadnić. Wybór jednej z nich nie może być uznany za rażące naruszenie prawa, nawet, jeżeli zostanie ona uznana za nieprawidłową. Uchybienie takie będzie miało miejsce, gdy w nie budzącym wątpliwości stanie prawnym zostanie wydana decyzja, która swoją treścią stanowi zaprzeczenie obowiązujących przepisów.
Ustalone w przepisie art. 156 kpa przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowią odstępstwo od wyrażonej w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zasada ta oznacza, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić w przypadkach przewidzianych w ustawie. Celem wprowadzenia tej zasady jest stabilizacja opartych na decyzjach skutków prawnych zwłaszcza dla ochrony praw nabytych, czego wymaga status państwa prawnego - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Instytucja stwierdzenia nieważności umożliwia usunięcie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych najpoważniejszymi wadami.
Takie wady w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] wniósł sprzeciw w związku ze stwierdzeniem, że zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany wykonano z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę.
Konsekwencją zgłoszenia sprzeciwu, zgodnie z art. 55 Prawa budowlanego było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie.
W tym celu organ niezwłocznie po zgłoszeniu sprzeciwu był zobowiązany wydać decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nakazującą wykonanie czynności, o których mowa w tym przepisie.
Zasadne zatem jest stanowisko centralnego organu nadzoru budowlanego, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2004r. oraz utrzymująca ją co do zasady w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r. znajduje oparcie w przepisach prawa, a w związku z tym nie można przypisać jej cech rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.Z tych wszystkich względów skarga jako bezzasadna, stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), podlegała oddaleniu.