Uzasadnienie
Burmistrz Gminy [...][...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2001r. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zezwolił A. M. na użytkowanie rozbudowanego budynku biurowo-usługowego małej poligrafii z częścią mieszkalną na działce o nr ew. [...] przy ulicy [...] w [...].
W uzasadnieniu organ stwierdził, że w czasie wizji potwierdzono zakończenie robót budowlanych oraz, że na podstawie ustaleń z wizji i przedłożonych uzgodnień obiekt nadaje się do użytkowania.
Odwołanie od tej decyzji wniósł A. B., zarzucając, iż sankcjonuje ona bezprawną zmianę przez inwestora sposobu użytkowania obiektu z biurowego na przemysłowy.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr [...], wydaną dnia [...] listopada 2001r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na skutek skargi A. B. decyzja Wojewody [...] była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem wydanym dnia 9 września 2004r. w sprawie 7/IV SA 4125/01 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że ponieważ zgodnie z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji prawo wniesienia odwołania służy jedynie stronie, a z pism składanych przez inwestora wynika, że po podziale nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt, nieruchomość A. B. nie graniczy z terenem objętym inwestycją obowiązkiem organu w pierwszej kolejności było zbadanie czy odwołującemu się przysługuje prawo strony w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie budynku.
Po rozpatrzeniu odwołania, uwzględniając wytyczne Sądu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa – umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu organ podał, że jak wynika z dołączonych dokumentów po dokonanym podziale nieruchomości będących w wieczystym użytkowaniu A. M., zatwierdzonym przez Burmistrza Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2001r. nieruchomość A. B. nie graniczy bezpośrednio z terenem objętym inwestycją, gdyż po podziale A. M. przeniósł w drodze sprzedaży, umową zawartą dnia [...] lipca 2001r., wieczyste użytkowanie działek [...],[...] i [...] na swojego syna P. M. i to te działki należące do P. M. graniczą z działką odwołującego się.
Inwestycja została zrealizowana na działce o nr ew. [...] i graniczy z działkami nr [...],[...] i [...].
Przy aktualnym stanie faktycznym i prawnym A. B. nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. B.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że inwestor wbrew prawu dokonał podziału nieruchomości i złamał prawo przy sprzedaży nieruchomości synowi i sporządzaniu aktu notarialnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenie przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] października 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, tj. umarzająca postępowanie odwoławcze.
Utrwalone jest w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, że w sytuacji, gdy odwołanie wnosi podmiot utrzymujący, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego czy obowiązku, organ odwoławczy winien ocenić w pierwszej kolejności legitymację wnoszącego odwołanie i jeśli stwierdzi brak po stronie wnoszącego odwołanie interesu prawnego czy obowiązku to winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r. OPS 16/98 ONSA 1999/4/119).
W niniejszej sprawie zdaniem Sadu organ odwoławczy prawidłowo ustalił i właściwie uzasadnił, iż odwołujący A. B. nie ma przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym mimo, że jest bezpośrednio zainteresowany w określonym jej załatwieniu.
Przymiot strony postępowania administracyjnego występuje bowiem jedynie, gdy decyzja administracyjna wywiera bezpośrednie skutki w sferze praw i obowiązków określonego podmiotu. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego skutecznie można żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania.
Z dokumentów zebranych w niniejszej sprawie wynika, że w dacie orzekania o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu (tj. w dniu [...] lipca 2001r.) A. B. był właścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej z objętą inwestycją, jednakże podział nieruchomości będącej w wieczystym użytkowaniu inwestora i przeniesienie tego prawa w stosunku do trzech działek na rzecz P. M. spowodowało, że działka objęta inwestycją nie graniczy bezpośrednio z działką skarżącego.
Dlatego też, uwzględniając istniejący stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania, organ odwoławczy po stwierdzeniu, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa- prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skargi na podstawie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.