Uzasadnienie
T. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2017 r. (nr [...]), którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] kwietnia 2017 r. (nr [...]) o umorzeniu postępowania w sprawie legalności rozbudowy Zespołu Szkół Specjalnych przy ul. [...] w [...].
Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy administracji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że skarżący w piśmie z 2 lutego 2017 r. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o "przeprowadzenie kontroli dotyczącej rozbudowy" szkoły. Wnioskodawca stwierdził, że inwestycja została zrealizowana niezgodnie z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy z [...] września 2009 r. w zakresie liczby kondygnacji (decyzja o warunkach zabudowy dla tej inwestycji dopuszczała max 2,5 kondygnacje, rozbudowany budynek ma 3 kondygnacje i w związku z tym ogranicza dopływ światła dziennego na jego sąsiednią nieruchomość przy ul. [...]). Zdaniem T. P., inwestor nie zapewnił odpowiedniej liczby miejsc postojowych, a parkujące w okolicy auta "uniemożliwiają postawienie samochodu blisko domu, co niewątpliwie leży w żywotnym interesie mieszkańców".
Skarżący w piśmie z 14 lutego 2017 r. podniósł, że ma interes prawny w tej sprawie, ponieważ jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej ze szkołą. T. P. powołał się na art. 28 k.p.a. oraz art. 82 Konstytucji RP i art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego i stwierdził, że rozbudowany obiekt budowlany (niegodnie z decyzją o warunkach zabudowy) powoduje ograniczenie dostępu światła dziennego do jego nieruchomości.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy Zespołu Szkół Specjalnych w [...] jako bezprzedmiotowe. Organ podał, że T. P. nie ma interesu prawnego w tej sprawie. Jego działka znajduje się po drugiej stronie ulicy [...] i nie graniczy bezpośrednio z nieruchomościami (działkami nr [...] i [...]) szkoły (odległość od narożnika szkoły do budynku skarżącego wynosi 20 m), a wnioskodawca posiada jedynie interes faktyczny w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutu niezgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, organ wyjaśnił, że inwestycja została przyjęta do użytkowania decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2006 r. (nr [...]).
W odwołaniu od tej decyzji T. P. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące ustalenie okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji naruszenie art. 28 k.p.a. i art. 92 Konstytucji przez przyjęcie, że nie ma interesu prawnego w tej sprawie. T. P. zarzucił ponadto naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. przez "niepełne" uzasadnienie decyzji.
W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że organ nie ustalił, czy ilość miejsc parkingowych i wysokość (ilość kondygnacji) inwestycji wpływają na korzystanie z nieruchomości przez skarżącego (ograniczenie dostępu światła dziennego) oraz z drogi publicznej. Strona podniosła, że zgodnie z art. 82 Konstytucji obowiązkiem obywatela polskiego jest wierność RP oraz troska o dobro wspólne. Szkoła publiczna oraz droga publiczna jest dobrem wspólnym, z których korzysta kilka tysięcy mieszkańców, dlatego wystąpił on w ich obronie.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ powołał treść art. 3 pkt 20 prawa budowlanego i podał, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania rozbudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, niemniej z innych przyczyn niż w niej podniesione.
W zaskarżonej do Sądu decyzji organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (PINB) o umorzeniu postępowania w sprawie legalności rozbudowy szkoły, z uwagi na fakt, że skarżący nie posiada interesu prawnego w tej sprawie.
W uzasadnieniu tego stanowiska organy podniosły, że nieruchomość skarżącego jest oddalona 20 m. od szkoły i znajduje się po drugiej stronie ulicy, w związku z tym nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.
Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Sąd administracyjny ocenia, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie okoliczności na które powołał się organ i które były podstawą do przyjęcia, że skarżący nie ma interesu prawnego w złożeniu wniosku w sprawie legalności rozbudowy spornej inwestycji nie wynikają z przedłożonych Sądowi akt sprawy. W istocie bowiem z akt nie wynika, że rozbudowa pozbawia albo nie pozbawia skarżącego dopływu światła dziennego, z uwagi na brak projektu budowlanego nie wiadomo też jaka jest wysokość budynku i ile zaprojektowano miejsc postojowych. Stwierdzenie organu, że obiekt budowlany skarżącego oraz szkoła są od siebie oddalone o 20 m i nie znajdują się po jednej (tej samej) stronie ulicy jest poparte wyłącznie fotografią i przez to nie stanowi dostatecznego dowodu potwierdzającego, że skarżący nie ma legitymacji w postępowaniu w tej sprawie.
Z tego powodu nie jest możliwe dokonanie kontroli materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, pod kątem prawidłowości zastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 105 § 1 k.p.a.
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że inwestycja została oddana do użytkowania, co świadczyłoby o tym, że została ona wybudowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i nie jest możliwe kwestionowanie legalności wybudowanego obiektu. W aktach sprawy nie ma jednak tej decyzji. Można jedynie wyjaśnić stronie skarżącej, że w orzecznictwie przyjmuje się, że wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzeniu pod kątem legalności wybudowania przez organy nadzoru budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, a fakt przyjęcia budynku do użytkowania jednoznacznie potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami (por. np. wyroki NSA z 29 stycznia 2016 r., II OSK 1313/14 i z 9 kwietnia 2013 r., II OSK 2370/11).
Organ I instancji w ponownym postępowaniu rozpatrzy wniosek skarżącego z 2 lutego 2017 r., uwzględniając przedstawione wyżej wytyczne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.