Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu zażalenia E. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r., nakładające na w/w grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., nakazującą E. B. wykonanie remontu pokrycia dachowego wraz z obróbkami blacharskimi oraz naprawę elewacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej znajdującego się na działce położonej przy ul [...] w [...], utrzymanej w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ powiatowy wyczerpująco uzasadnił wysokość grzywny i powołał odpowiednią podstawę prawną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na podmiot zobowiązany grzywnę w kwocie 10.000 zł z uwagi na niezastosowanie się przez E. B. do dyspozycji egzekwowanej decyzji. Obowiązek wynikający z przedmiotowej decyzji nie został wykonany przez ponad pięć lat.
Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu organ II instancji wskazał, iż niedyspozycja finansowa podmiotu zobowiązanego nie stanowi przesłanki do uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Wskazał on, iż według orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ egzekucyjny nie ma obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła E. B..
Skarżąca wskazała, iż nie jest w stanie że skromnej emerytury wpłacić wymierzonej grzywny oraz nie jest w stanie dokonać prac remontowych w okresie zimowym.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego m. in. obowiązku wykonania czynności (art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz. 1954). Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (tak jak w przedmiotowej sprawie) grzywna taka jest jednorazowa, a jej wysokość nie może przekraczać kwoty 10.000 zł. w stosunku do osób fizycznych (art. 121 § 2 i § 4 ww. ustawy). Grzywnę w celu przymuszenia stosuje się wówczas gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niecelowe. Ustalając jej wymiar organ powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje uznanie administracyjne przekonująco uzasadnić.
Analiza zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia wydanego w I-ej instancji prowadzi do wniosku, iż przy nałożeniu grzywny w przedmiotowej sprawie powyższe wymogi zostały spełnione.
Skarżąca zignorowała bowiem obowiązek wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., albowiem nie wykonała robót tamże wskazanych. W jej przypadku nie odniosło skutku także upomnienie wydane w dniu [...] marca 2006 r., ani nawet tytuł wykonawczy z dnia [...] maja 2008 r. oznaczony numerem [...]. Konsekwencją powyższego było uzasadnione okolicznościami sprawy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane w I-ej instancji w dniu [...] października 2008 r.. Ponieważ brak było podstaw pozwalających na jego skuteczne podważanie organ II-ej instancji utrzymał je w mocy. Uzasadnił jednocześnie z jakich powodów należało uznać za właściwą grzywną nałożoną w maksymalnej wysokości10.000 zł.. Okolicznością która za tym przemawiała był zdaniem organu fakt nie wykonania obowiązku remontu wynikającego z decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. od ponad 5-u lat.
W ocenie Sądu takie uzasadnienie wysokości nałożonej grzywny uznać należy za w pełni przekonujące. Trzeba jednocześnie podkreślić, ze okoliczności podane w skardze które zdaniem skarżącej powinny doprowadzić do jej uwzględnienia nie mogą być skuteczne, albowiem ani trudna sytuacja finansowa dłużnika, ani też wykonanie nałożonego obowiązku w części nie uzasadniają umorzenia grzywny. jedyny przypadek który uzasadnia podjęcie takiego rozstrzygnięcia został określony w art. 125 § 1 ustawy i wiąże się z wykonaniem obowiązku określonego w tytule wykonawczym w całości.