Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] grudnia 2004 r. na podstawie art. 105 kpa umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego.
W uzasadnieniu organ podniósł, iż w wyniku prowadzonego postępowania ustalono, że budynek oficyny zlokalizowany na działce nr [...] przy ul. [...] w W. jest w bardzo złym stanie technicznym, jest to pustostan, zabezpieczony przed dostępem osób trzecich.
Organ ustalił, że w dniu [...] czerwca 2003 r. Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Domów Komunalnych [...] – wydał decyzję nr [...] zezwalającą na przeprowadzenie robót rozbiórkowych budynku przy ul. [...], wobec czego zdaniem organu nie ma podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w W. zarzucając organowi naruszenie art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, oraz art. 6, 7, 8, 105 § 1 i 107 § 3 kpa.
Odwołujący się podniósł, że stan techniczny budynku oficyny przy ul. [...] kwalifikuje ten obiekt wyłącznie do rozbiórki. Zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowia ludzi stwierdzono już w 1973 r., a Urząd Gminy [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lutego 1995 r. nakazał wyłączenie z użytkowania lokali mieszkalnych znajdujących się w oficynie i wykonanie doraźnych zabezpieczeń. Zdaniem odwołujących się decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003 r. udzielająca pozwolenia na rozbiórkę budynku nie może uzasadniać umorzenia postępowania, ponieważ tworzy ona nie obowiązek a uprawnienie do przeprowadzenia rozbiórki budynku.
Wobec tego, ponieważ stan budynku kwalifikuje go jedynie do rozbiórki, nadto zagraża życiu i zdrowiu ludzi, istnieją podstawy do prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego oraz do wydania odpowiednich decyzji zgodnie z art. 66 ust. 1 lub 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Oba te przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i stanowią jednocześnie o obowiązku organu nadzoru budowlanego.
Zdaniem odwołującego się organ naruszył art. 105 § 1 kpa, ponieważ nie istniała podstawa dla uznania, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odwołujący się zarzucił również organowi naruszenie art. 7 kpa poprzez oparcie się na wynikach kontroli z 2003 r., a w związku z tym nie ustalenie aktualnego stanu technicznego budynku oraz aktualnego jego zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich oraz naruszenie art. 107 § 1 kpa przez nieprzytoczenie przepisów prawa budowlanego na podstawie których organ przeprowadził postępowanie nadzorcze i ustalił przesłanki jego umorzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał zarządcy obiektu budowlanego – Zarządowi Domów Komunalnych [...] dokonanie rozbiórki oficyny budynku przy ulicy [...] w terminie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] października 2006 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że rozpatrując ponownie sprawę uznał, że fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę przedmiotowego budynku wydana na wniosek zarządcy nie jest przesłanką uzasadniającą brak działania ze strony organu nadzoru budowlanego. Umorzenie postępowania w sprawie stanu technicznego budynku w sytuacji, gdy stan ten, jak sam przyznaje organ I instancji w uzasadnieniu decyzji jest bardzo zły, stanowi naruszenie prawa i nie pozwala na pozostawienie decyzji tego organu w obrocie prawnym.
Zasadnym więc jest zastosowanie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego i nakazanie rozbiórki obiektu u uporządkowanie terenu.
Treść w/w przepisu określa podmioty, które mogą być adresatami decyzji wydanej na jego podstawie. Są to właściciel lub zarządca obiektu. W przedmiotowej sprawie, rozbieżności pomiędzy Urzędem [...] a Wspólnotą Mieszkaniową, pozwalają zobowiązać do wykonania rozbiórki zarządcę obiektu.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami [...].
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili organowi naruszenie przy jej wydaniu art. 67 Prawa budowlanego, ponieważ jej adresat nie jest ani właścicielem, ani też zarządcą obiektu.
Gmina [...] była właścicielem oficyny do dnia [...].02.2002 r. – do dnia wydania decyzji Komunalizacyjnej, natomiast uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. wyłączono nieruchomość przy ul. [...] z administrowania przez Zarząd Domów Komunalnych [...], którego następcą prawnym jest skarżący.
Nadto skarżący podniósł, iż zgodnie ze statutem nie może wykonywać zarządu budynkami, które stanowią własność osób trzecich oraz że z właścicielami budynku do którego został orzeczony nakaz rozbiórki nie łączy go umowa o jego zarządzanie ani administrowanie, a więc nie może być zobowiązany do wykonania rozbiórki budynku.
Nadto skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 128 kpa przez przyjęcie, ze pismo Wspólnoty mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2005 r. stanowi odwołanie od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] lipca 2006 r. którą uchylił on decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego oraz nakazał zarządcy budynku – Zarządowi Domów Komunalnych [...] dokonanie rozbiórki budynku przy ul. [...] i uporządkowanie terenu w określonym terminie.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 kpa. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji.
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie ma więc obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Podkreślić należy, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie.
Zgodnie z art. 140 kpa organ ten jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa.
Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materialne dowodowym, zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Mianowicie, wydając decyzję nakazująca rozbiórkę budynku na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nie ustalił, kto winien być adresatem tej decyzji, tj. kto jest aktualnym właścicielem budynku i jego zarządcą i nie uzasadnił w sposób wyczerpujący przyjęcia, iż adresatem decyzji winien być Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami [...].
Lakoniczne stwierdzenie, iż rozbieżności pomiędzy Urzędem Miasta [...] a Wspólnotą Mieszkaniową budynku przy ul. [...] pozwoliły zobowiązać do dokonania rozbiórki budynku jako zarządcę obiektu Zarząd Domów Komunalnych [...] – poprzednika prawnego skarżących, nie pozwala na skontrolowanie ustaleń organu i prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia adresata decyzji.
Organ nie odniósł się również w żaden sposób do dokonanych zmian w zakresie własności nieruchomości, tj decyzji Komunalizacyjnej nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. oraz uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. dotyczącej zarządu nieruchomością przy ul. [...] funkcjonujących w momencie wydania kontrolowanych decyzji.
Te wszystkie braki tak w ustaleniach faktycznych, jak i w uzasadnieniu decyzji uniemożliwiają Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji i odniesienia się do zarzutu skargi, iż decyzja nie została skierowana do podmiotu, który w świetle art. 67 ust. 1 Praw budowlanego winien być jej adresatem.
W tym stanie rzeczy skoro postępowanie wymaga poczynienia ustaleń i ich ponownej oceny, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.