Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 października 2013 r. przyznano K. W. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., pełnomocnikiem skarżącej wyznaczony został r.pr. P. T..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r. oddalił skargę K. W. i przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz r.pr. P. T. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
W piśmie z dnia 17 marca 2014 r. r.pr. P. T. poinformował Sąd, że sporządził i doręczył skarżącej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Jednocześnie pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, r.pr. P. T. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 stycznia 2014 r. i przesłał ją skarżącej. Zauważyć też trzeba, że r.pr. P. T. prowadził sprawę również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (za pomoc prawną udzieloną skarżącej w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 stycznia 2014 r. przyznał r.pr. P.T. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł). Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł).
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.