Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spółki Inwestycja budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach [...], [...], [...] w P. przy ul. Ż. i K. W uzasadnieniu organ I instancji powołując zapis § 5 ust. 2 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził, że inwestor planując realizację 3 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej z łączną liczbą 27 mieszkań ingeruje w przestrzeń urbanistyczną otoczenia, naruszając ład przestrzenny, zaś przy braku ograniczeń w tekście planu ilości lokali w jednym budynku, niewątpliwie wprowadzi kumulowanie negatywnych oddziaływań. Przywołując zapis planu, że parkowanie należy zapewnić w granicach działki, organ wskazał jako sprzeczne z planem przyjęcie, iż " dla wszystkich działek stanowiska postojowe i kontenery na odpadki stałe będą znajdować się na działce [...]".
Nadto Wojewoda podniósł, że niepełne oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością jest naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego.
W ocenie Wojewody decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa wynikającym z niespełnienia warunków z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego w zakresie zgodności z planem miejscowym.
W wyniku odwołania inwestora Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] uchylił decyzję Wojewody oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślając zasady postępowania nieważnościowego stwierdził, iż stosownie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru P. w P., objęte projektem budynki A, B i C w zakresie gabarytów zabudowy wypełniają wymogi planu a mimo że tworzą zabudowę szeregową, to każdy z nich znajduje się na innej działce co jest zgodne z wymogiem usytuowania tylko jednego budynku mieszkalnego na jednej działce.
Co do miejsc parkingowych - jak wskazał dalej organ odwoławczy - miejscowy plan nie określa ile miejsc winno przypadać na jeden lokal, natomiast z planu wynika jedynie, że parkowanie należy zapewnić w granicach własnej działki, co przewiduje projekt planowanej inwestycji. Z tych przyczyn GINB uchylił kontrolowaną decyzję, a że nie dopatrzył się, aby decyzja z [...] stycznia 2007 r. była dotknięta którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 kpa - odmówił stwierdzenia jej nieważności.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła E. T. domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie § 5 pkt 1a, b i pkt 2d, j, o miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 5 ust. 1 pkt 5 prawa budowlanego oraz naruszenie art. 140 w zw. z art. 107 kpa, 138 § 1 kpa, 6, 7, 8 i 9 kpa.
Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie odniósł się do wskazanych przez Wojewodę podstaw uznania, że pozwolenie wydano z rażącym naruszeniem prawa ani też nie poddał kontroli ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych w I instancji, przez co naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania. Tym samym decyzja odwoławcza została wydana w oderwaniu od decyzji I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem mającym na celu stwierdzenie czy decyzja kontrolowana została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 kpa tj. czy wystąpiły przesłanki wymienione w tym przepisie a stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. Postępowanie nadzorcze jest więc postępowaniem prowadzonym w ograniczonym zakresie a to oznacza, że organ nadzoru nie rozstrzyga istotny sprawy, zajmując się tylko i wyłącznie wadliwością samej decyzji kontrolowanej.
Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji (art. 16 kpa) i z tego względu zastosowanie tego nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji winno opierać się na wnikliwej ocenie legalności kontrolowanej decyzji.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy kontrolując decyzję wydaną w toku instancyjnym jest obowiązany ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji a to oznacza, że nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji objętej odwołaniem, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie w jej całokształcie.
Chybiony jest więc zarzut skargi że organ odwoławczy nie dokonał kontroli ustaleń faktycznych i prawnych organu I instancji i nie odniósł się do dokonanych ustaleń skoro orzekając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ odwoławczy uchylając kontrolowaną decyzję orzekał co do istoty sprawy a zatem sam dokonał ustaleń do czego uprawniał go powołany przepis.
Analizując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru P. w P., odnosząc się do terenów budownictwa mieszkaniowego organ odwoławczy wskazał prawo budowy i rozbudowy, między innymi domów mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych, małych domów wielorodzinnych, mieszczących się w gabarytach zabudowy określonych w § 5 ust. 2 pkt k, l, m (maksymalną długość zespołu budynków mieszkalnych ustalone na 50 m, maksymalną powierzchnię zabudowy budynku mieszkalnego ustalone na 300 m2, nieprzekraczalna maksymalna wysokość od poziomu terenu wynosi: dla budynku mieszkalnego - 10,0 m do kalenicy w przypadku dachu stromego lub 7,5 m do stropu dachowego w przypadku dachu płaskiego, dla budynku pomocniczego - 2,5 m) oraz budynków pomocniczych. W § 5 ust. 2 pkt b w/w uchwały, określono, iż na jednej działce jest możliwe usytuowanie tylko jednego budynku mieszkalnego i jednego budynku pomocniczego, jeżeli pozwolą na to wymiary tej działki. Z projektu budowlanego zatwierdzonego badaną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], wynika, że dane podstawowe obiektu (wymiary, powierzchnie, kubatura), wynoszą:
- - Budynek "A": długość - 18 m, powierzchnia zabudowy - 230,3 m2, wysokość max. do gzymsu - 5,75 m, wysokość max. do kalenicy - 9,98 m,
- - Budynek "B": długość - 11,65 m, powierzchnia zabudowy - 152,333 m2, wysokość max. do gzymsu - 5,75 m, wysokość max do kalenicy - 9,98 m,
- - Budynek "C": długość - 17,96 m, powierzchnia zabudowy - 233,02 m2, wysokość max. do gzymsu - 5,75 m, wysokość max. do kalenicy - 9,98 m.
A zatem projektowane budynki wypełniają postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie gabarytów zabudowy.
Budynki mimo, iż tworzą zabudowę szeregową, to każdy z nich znajduje się na innej działce, co jest zgodne z zapisem istniejącym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, mówiącym o obowiązku usytuowania tylko jednego budynku mieszkalnego na jednej działce.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru P. w P., nigdzie nie określa ile miejsc parkingowych powinno być utworzonych do jednego lokalu mieszkalnego. Z w/w planu wynika jedynie, iż parkowanie należy zapewnić w granicach własnej działki (§ 5 ust. 2 pkt o w/w uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2000 r.), co przewiduje projekt planowanej inwestycji.
Za prawidłową należy uznać przeprowadzoną analizę i ocenę projektu względem planu zagospodarowania przestrzennego i zgodzić się że istotnie inwestycja jest zgodna planem.
Wskazać też należy że nieruchomość należy do inwestora i to on dysponuje całością (choć stanowią ją działki wyodrębnione geodezyjnie) a zatem inwestor może według swego uznania usytuować parking i zbiornik na odpadki na terenie tej nieruchomości.
Nadto decyzja organu I instancji nie wskazuje jaki przepis prawa został rażąco naruszony choć na stwierdzeniu takim oparte jest rozstrzygnięcie.
Wbrew stanowisku skargi organ odwoławczy szczegółowo przedstawił swoje stanowisko odnosząc się do stanu sprawy, przeprowadził analizę materiału sprawy i rozpoznał ją w całokształcie wykazując iż projekt budowlany pozostaje w zgodności z wymogami miejscowego planu a zatem nie zaistniała wada kwalifikowania warunkująca stwierdzenie nieważności.
Nie znajdując podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).