Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewoda [...]postanowieniem Nr [...]z dnia [...] marca 2013r wydanym na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia na wniosek T. K. postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 161 § 1 k.p.a. decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...], Nr [...] z dnia [...] maja 1966r udzielającej J. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) w W..
W ocenie Wojewody [...]T. K. nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. dlatego nie może skutecznie złożyć wniosku o wszczęcie postępowania.
Z ustaleń organu wynika, że zarówno T. K. jak i jej poprzednicy prawni (właściciele nieruchomości przy ul. [...] w W.) nie byli stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...], Nr [...] z dnia [...] maja 1966r.
Z kopii mapy ewidencyjnej przekazanej Wojewodzie [...]przez Urząd. [...]pismem z dnia 22 lutego 2013r wynika, że T. K. jest właścicielką działki nr ew [...], która oddzielona jest od działki nr ew [...] zainwestowanej na podstawie kwestionowanej decyzji - ciągiem pieszo-jezdnym ul. [...]składającym się z działek nr ew [...]i [...].
Z planu sytuacyjnego stanowiącego część projektu technicznego wynika, że ciąg pieszo-jezdny ul. Petyhorskiej nie miał połączenia z ulicą [...]i bieg swój kończył na nieruchomości zainwestowanej, przy ul [...] (obecnie ul. [...]) w W..
Stan taki istniał jeszcze przed powstaniem budynku zrealizowanego na podstawie kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutu T. K. jakoby budowa budynku na działce nr ew [...]pozbawiła nieruchomość T. K.- działkę nr [...]dostępu do drogi publicznej Wojewoda [...]wskazał, że dostęp do drogi publicznej został zapewniony poprzez ciąg pieszo-jezdny ul. [...], który połączony jest z ul. [...].
Zdaniem Wojewody [...] Prawo budowlane nie nakłada wymogu by działka budowlana miała połączenie ze wszystkimi znajdującymi się w pobliżu drogami publicznymi.
W ocenie organu projektowany budynek mieszkalny nie ogranicza także możliwości zabudowy działki nr ew [...]stanowiącej własność T. K. gdyż na podstawie skali mapy projektu sytuacyjnego można stwierdzić, iż projektowany budynek jest oddalony od granicy działki nr ew [...] o odległość większą niż wysokość własną.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia T. K. postanowieniem z dnia [...]czerwca 2013r, znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji z których wynika, że pomiędzy granicą działki nr ew [...]zainwestowanej na podstawie kwestionowanej decyzji, a granicą działki nr ew [...]stanowiącej własność T. K. przebiega ul. [...]o szerokości 3.5 m, która połączona jest z ul. [...]oraz z ul. [...].
Zgodnie z planem sytuacyjnym stanowiącym część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...], Nr [...]z dnia [...] maja 1966r ulica [...]kończyła swój bieg tuż przy granicy z działką nr ew [...]. Natomiast obecnie ul. [...]jest połączona z ulicą [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił stan prawny obowiązujący w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę wskazując, że przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 21 lipca 1961r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. z 1961r, Nr 38, poz 196 ze zm) nie określały odległości budynków od granic działek sąsiednich. Odległość między projektowanym budynkiem, a budynkiem skarżącej wynosi około 30m.
Usytuowanie projektowanego budynku jest również zgodne z wymogiem określonym w przepisie § 78 ust 5 w/w rozporządzenia dotyczącym zabezpieczenia przed działaniem ognia i wysokich temperatur.
Zdaniem organu odwoławczego działka nr ew 155 stanowiąca własność T. K. nie jest pozbawiona dostępu do drogi publicznej, a usytuowanie zaprojektowanego budynku na działce nr ew [...]nie ogranicza sposobu zagospodarowania działki T. K..
Mając na uwadze przedstawiony stan prawny obowiązujący w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę oraz obecny stan faktyczny i prawny organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż T. K. nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowej sprawie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. K..
Skarżąca podniosła, że ma interes prawny i jest stroną w rozumieniu art. 28 k.pa. gdyż zaprojektowana inwestycja pozbawiła jej działkę dostępu do drogi publicznej.
Jedyną drogą komunikacyjną jest przejście piesze w sposób nieuprawniony określone przez organ jako ciąg pieszo-jezdny.
Skarżąca wskazała także, iż wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego stwierdzona została nieważność uchwały [...] Rady Gminy [...]dotyczącej ciągu pieszo-jezdnego ulicy [...], który nie spełnia wymogów technicznych dla ciągu pieszo-jezdnego w zakresie minimalnej szerokości.
W konkluzji skarżący wniosła o uchylenie obu zaskarżonych postanowień.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013r, znak: [...], którym utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] o odmowie wszczęcia na wniosek T. K. postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 161 § 1 k.p.a. decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...], Nr [...] z dnia [...] maja 1966r o pozwoleniu na budowę.
Podstawę materialno prawną postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a. zgodnie z którym - gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Stosując wskazany przepis organ uznał, że T. K. nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. dlatego nie może skutecznie złożyć wniosku o wszczęcie postępowania.
Ustalenia co do braku przymiotu strony dokonane zostały w wyniku przeprowadzonej analizy dokumentacji projektowej zatwierdzonej kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę oraz przeprowadzonego dowodu z kopii mapy ewidencyjnej przekazanej Wojewodzie [...]przez Prezydenta [...]pismem z dnia [...]lutego 2013r.
Tego rodzaju rozważania przeprowadzone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie mają charakteru formalnego właściwego dla postanowienia wydanego w trybie art. 61a § 1 k.p.a.
Odmowa wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzania dowodów.
Regulacja zawarta w art. 61a § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie w sytuacjach w których z żądaniem wszczęcia postępowania występuje podmiot, który nie ma w tym własnego interesu prawnego i na taki interes prawny nawet się nie powołuje, lecz występuje np. w interesie innej osoby lub działa w interesie społeczności lokalnej.
W takich i tym podobnych przypadkach trzeba będzie stwierdzić, że wnoszący żądanie nie ma legitymacji procesowej, która dawałaby mu prawo do skutecznego złożenia wniosku.
Natomiast w sytuacji gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności wyjaśniających, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie.
W niniejszej sprawie organ z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeprowadził postępowanie dokonując oceny interesu prawnego skarżącej bez uprzedniego wszczęcia postępowania.
W świetle powyższych rozważań, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za celowe na podstawie art 145§1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz 1270 z późn zm) uchylić zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz postanowienie je poprzedzające.
Zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy, a orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 250 w/w ustawy.