Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W., decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r., na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1994r. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie boksu garażowego nr [...] przy ul. K. róg ul. D.w W..
W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny podniósł, że przedmiotowy boks garażowy został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 1987r. Urzędu W. i przyjęty do użytkowania na okres 10 lat. Zatem po tym okresie boks garażowy winien być wyłączony z użytkowania i rozebrany. W przypadku gdy inwestor nie spełnia obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu organem zobowiązanym do wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest organ architektoniczno-budowlany który wydał decyzję w pierwszej instancji. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie dają podstaw do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektów wybudowanych na czas określony.
Odwołanie od tej decyzji złożył B. W. uznając iż wydana decyzja podjęta została bez dokładnego zbadania sprawy, między innymi przyczyny wydania decyzji na 10-letni okres użytkowania garażu.
Dopiero w 1999r. grunt stał się własnością Gminy. Odwołujący opisał losy swoich wystąpień o udzielenie mu stałego użytkowania boksu garażowego trwająca od wielu lat i odpowiedzi uzyskane od organów administracyjnych. Z wystąpień tych wynika, iż przeznaczenie terenu na którym usytuowany jest garaż jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z podjętych przez odwołującego starań wynika, iż chciał on w sposób zgodny z przepisami załatwić sprawę użytkowania boksu. Pracownicy Urzędu wprowadzili go w błąd bo na ich podstawie sądził że pisma Urzędu stanowią zgodę na stałe użytkowanie boksu.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] września 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego podniesione w odwołaniu argumenty nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego który uznaje iż obowiązek rozbiórki obiektu wzniesionego na czas oznaczony powstaje z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na budowę. Zgodnie więc z art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego z 1994r. na obiekt który nie spełnia wymagań określonych w art. 57 ust. 1-4 nie może być wydane pozwolenie na użytkowanie.
Skargę na tą decyzję wniósł B. W. uznając, iż organy administracyjne nie wzięły pod uwagę zasadniczego aspektu sprawy. W szczególności okoliczności, iż zbiorowo użytkownicy garażu w 1998r. zwrócili się do Urzędu o wydanie decyzji lokalizacyjnej stałej. Urząd poinformował wnioskodawców o zgodności zespołu garażowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i możliwościami przeznaczenia garażu do użytku stałego. Na tej podstawie użytkownicy sądzili, iż jest to zgoda na stałe użytkowanie garażu.
Tym bardziej, że na tej podstawie Urząd zawierał z użytkownikami umowy dzierżawy na okres od 1998r. do 2007r. oraz przygotował zgodę do oddania gruntu pod garażami w użytkowanie wieczyste
Zdaniem skarżącego decyzje organów obu instancji są czysto formalne i bezzasadne, pozbawiają go bowiem korzystania z drobnej własności nabytej dużym nakładem finansowym.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. postępowanie administracyjne zainicjowane zostało wnioskiem B. W. z dnia [...] stycznia 2004 r., którego przedmiotem było uzyskanie decyzji na użytkowanie stałe istniejącego boksu garażowego Nr [...].
Istotą postępowania o pozwolenie na użytkowanie jest zbadanie przez właściwy organ zgodności wykonania obiektu z warunkami i ustaleniami pozwolenia na budowę.
Aktualnym pozostaje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 listopada 1991 r. (IV SA 927/91, OSP 1994, Nr 6, poz. 103), zgodnie, z którym organ orzekający w sprawie pozwolenia na użytkowanie nie dokonuje ustaleń, czy inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nie przesądza o prawie własności gruntu i nie ma bezpośredniego wpływu na ustalenie tych praw.
Bezspornym jest, iż przedmiotowy boks garażowy wybudowany został na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 1987r. Urzędu W. zezwalającej na budowę na terenie nieruchomości przy ulicy K. ośmiu boksów garażowych, przy czym decyzja ta miała charakter czasowy na okres 10 lat.
Skarżący zgłosił przystąpienie do użytku obiektu budowlanego, które zostało przez organ przyjęte w dniu [...] kwietnia 1988r. z określeniem skutku jego trwania do końca 1997 roku.
Zgodnie z brzmieniem § 43 ust 1 pkt 4, obowiązującego w czasie realizacji obiektu rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8 poz. 48), pozwolenie na budowę ustala, między innymi, terminy, do których będą mogły istnieć obiekty budowlane realizowane jako tymczasowe.
W sprawie niniejszej okres ten został ustalony na 10 lat to jest do końca roku 1997r.
Dyspozycja art. 38 ust 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229) Prawo budowlane, stanowi, iż inwestor, właściciel lub zarządca obiektu obowiązany jest na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę.
Zasadnie, więc organy nadzoru budowlanego obu instancji uznały, iż nie ma podstawy prawnej do udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu, który z mocy samego pozwolenia na budowę winien być rozebrany w 1997r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas oznaczony powstaje z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na jego budowę, z mocy tego pozwolenia (np: wyrok NSA z dnia 5 września 1988 r. sygn. akt IV SA 644/88 ONSA 1989/2/62).
Natomiast zgodnie z obowiązującym w dniu orzekania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. art. 59 ust 5 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), organ nadzoru budowlanego ma obowiązek odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie w przypadku niespełnienia wymagań określonych w art. 57 ust 1-4, 58 i 59 ust 1 powołanej wyżej ustawy, przy czym organ ma możliwość i obowiązek stosowania art. 55 czyli wydania decyzji określającej, jakie czynności należy wykonać w celu doprowadzenia wykonanego obiektu do stanu zgodnego z prawem.
W przedmiotowej sprawie nie ma jednak możliwości realizacji tej normy prawnej wobec zawartego w decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązku rozbiórki boksu garażowego z końcem 1997r.
Prawidłowo więc organy nadzoru budowlanego, których kompetencja do rozpatrywania sprawy o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie wynika z brzmienia art. 83 ust 1 i 2 Prawa budowlanego, ustaliły stan faktyczny i dokonały oceny prawnej.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.