Uzasadnienie
Adwokat G. S. reprezentujący M. Sp. z o.o. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...] w przedmiocie zobowiązania do wpłacenia określonej kwoty z tytułu kosztów wykonania ekspertyzy.
Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało wydane na podstawie art. 78 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 3 p.p.s.a. określa katalog spraw, w których sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem kontroli podlegają następujące postanowienia – postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W przedmiotowej sprawie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało wydane w I instancji postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...]. W postanowieniu tym organ pouczył, że w stosunku do niego nie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jak też skarga do sądu administracyjnego. W tej sytuacji biorąc pod uwagę powyższe przepisy skarga jest niedopuszczalna.
Jeżeli skarżąca spółka uważałaby, że jest inaczej, to powinna złożyć środek odwoławczy. Sprawa podlegałaby wówczas kognicji Sądu gdyby zaskarżone zostało rozstrzygnięcie organu wydane po złożeniu przez skarżącą środka odwoławczego. Tak jednak w niniejszej sprawie nie było.
Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach jak w pkt II sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 w/w ustawy.