Uzasadnienie
W dniu 19 lipca 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie.
Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] nr [...] nakazującą skarżącej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez demontaż reklamy – "siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem" umieszczonej na ścianie budynku przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wskazała, że wykonanie nakazu orzeczonego zaskarżoną decyzją narazi spółkę na odpowiedzialność karną z uwagi na naruszenie prawa własności osoby trzeciej. Ponadto, będzie to także stanowiło naruszenie posiadania Inwestora rodzące odpowiedzialność odszkodowawczą spółki. Skarżąca podkreśliła, iż spółka nie jest ani właścicielem ani posiadaczem siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją wsporczą oraz oświetleniem. Zaznaczyła, że spółka jedynie czasowo realizowała inwestycję, zaś właścicielem konstrukcji jest tylko i wyłącznie S.P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B., który nie brał udziału w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
W niniejszej sprawie skarżąca na mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] zobowiązana została do doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez demontaż reklamy – "siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem" umieszczonej na ścianie budynku przy ul. [...] w [...].
W ocenie Sądu, strona skarżąca we wniosku wykazała, że wykonanie powyższego nakazu przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, gdyż jak oświadczyła spółka nie jest ona ani właścicielem ani posiadaczem siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją wsporczą oraz oświetleniem.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.