Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1998 r. nr [...], którą nakazano B. i A. K. rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę ogrodzenia frontowego nieruchomości od strony ul. [...] w L., uznając brak przesłanek z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. i A. K. podnosząc, iż organ administracyjny, wydający decyzję rozbiórkową, nie podjął wszelkich działań celem ustalenia stanu faktycznego, przede wszystkim nie ustalając w sposób prawidłowy terminu wybudowanego ogrodzenia. Dokładna data budowy, postawienie podmurówki i słupków we wrześniu 1994 r. wskazuje, iż do tej budowy winny mieć zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto budowa ogrodzenia wymagała jedynie zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. nr [...], na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Organ odwoławczy podniósł, iż decyzja organu I instancji została po raz pierwszy awizowana w dniu [...].08.2004 r., a więc od tej daty należy liczyć termin z art. 44 § 2 kpa. W świetle zastępczego doręczenia decyzji w dniu [...].08.2004 r. – termin do złożenia odwołania upłynął odwołującym w dniu 26.08.2004 r. Odwołanie zaś zostało przez nich złożone w dniu 13.09.2004 r. (koperta). Powyższe wskazuje jednoznacznie na uchybienie terminu. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność powtórnego awizowania.
Skargę na powyższe postanowienie złożyli B. i A. K. Powołali się oni na przepis art. 44 kpa, dający podstawę do przyjmowania fikcji prawnej doręczenia pism jedynie w przypadku, gdy nie można dokonać doręczenia właściwego. Organ ni zbadał, czy pracownik poczty dokonał obowiązku doręczenia zastępczego pisma. Nie wiadomo z ustaleń organu, czy skarżący zostali powiadomieni o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym na okres 7 dni.
W rzeczywistości zaś skarżący nie mieli żadnych informacji o dokonanym pierwszym awizie. Powtórnie wysłana przesyłka została awizowana w dniu 26.08.2004 r., a następnie doręczona skarżącym w dniu 30.08.2004 r. Wniesione w dniu 13.09.2004 r. odwołanie nie uchybiało 14-dniowemu terminowi do złożenia środka odwoławczego od decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 44 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, pismo to składa się na okres 7 dni w urzędzie pocztowym – telekomunikacyjnym lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postanowienie dotyczy – w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Organ odwoławczy uznał prawidłowość doręczenia skarżącym decyzji organu I instancji, dokonanego w trybie art. 44 kpa – w dniu 12.08.2004 r. i stwierdził, iż w stosunku do tego terminu skarżący złożyli odwołanie od decyzji po upływie wymaganego okresu czasu.
W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu, iż wymagania przewidziane w art. 44 kpa zostały spełnione przez doręczyciela. Z "potwierdzenia odbioru" wynika jedynie, że adresata pisma nie zastano, a "awizo w UP".
Nie sposób zatem ustalić, gdzie umieszczono zawiadomienie dla skarżących, a przede wszystkim nie można nawet ustalić, czy w ogóle zawiadomienie zostało pozostawione. Jeżeli zaś nie wiadomo jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za skutecznie dokonanego. W okolicznościach sprawy nie można bowiem wykluczyć sytuacji, iż skarżący nie posiadali informacji o awizowanej przesyłce. Tym samym brak było podstaw do uznania, iż skarżący nie zachowali terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
Ponieważ organ I instancji po raz drugi przesłał swoją decyzję skarżącym, należy uznać, iż również on nie uznał skuteczności doręczenia zastępczego.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.