Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] listopada 2001 r., znak: [...], nakazano J. H. dokonanie rozbiórki budynków gospodarczych: nr [...] zlokalizowanych na dz. nr [...] przy ul. [...] w T. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy tę decyzję. Wydanie tych decyzji poprzedziło postępowanie, w którym ustalono, że wymienione budynki gospodarcze wybudowane zostały sukcesywnie w latach 1983-1994 bez wymaganej zgody organów architektoniczno budowlanych. Budynki te wybudowano obok legalnie wzniesionego budynku mieszkalnego, umieszczając je częściowo na działkach nr [...], stanowiących własność Gminy T., w odległości 0,7 i 1,0 m od granic sąsiednich działek. Przedmiotowe budynki gospodarcze nie spełniały warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, zawartych w § 13 ust. 1 i § 14 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62).
Wykonano je bowiem z materiałów drewnianych, a więc łatwopalnych, nie oddzielając wymaganą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, co stało w wyraźniej kolizji z przepisem § 14 rozporządzenia, zgodnie z którym minimalna odległość budynków inwentarskich, stodół, suszarni i podobnych budynków gospodarczych od budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić 20 m. Tymczasem na działkach sąsiednich znajdują się budynki mieszkalne w odległości 12,20 m, narażone na niebezpieczeństwo w razie powstania pożaru. Ponadto organy ustaliły, iż w przedmiotowych budynkach gospodarczych J. H. prowadziła przydomową hodowlę zwierząt gospodarczych, obowiązujący zaś plan przeznaczał teren, na którym zlokalizowane były przedmiotowe obiekty, pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. W tych warunkach wydano nakaz rozbiórki drewnianych budynków gospodarczych na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229).
W odniesieniu do wymienionego nakazu J. H. złożyła dwa wnioski, jeden o stwierdzenie nieważności decyzji, drugi o wznowienie postępowania.
Postępowanie przeprowadzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki utrzymanego w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nie doprowadziło do stwierdzenia, aby decyzja ta była dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 k.p.a., a tylko w takim zakresie organ wyższego stopnia bada decyzję w sprawie o stwierdzenie nieważności. Na skutek odwołania M. H., zarzucającego nakazowi rozbiórki m.in. naruszenie zasad współżycia społecznego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję, podkreślając, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r. (sygn. akt VII SA/Wa 443/05), uchylający decyzję tego organu odmawiającą uchylenia nakazu rozbiórki po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanek nieważności.
M. H. złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zdaniem Sądu, prawidłowo poprowadził postępowanie administracyjne i ocenił ważność nakazu rozbiórki w świetle przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Postępowanie prowadzone w trybie nadzoru przez organ wyższego stopnia nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ decyzji w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do zbadania, czy decyzja kończąca to postępowania nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w treści art. 156 k.p.a. Badaniu podlega forma decyzji, oznaczenie i właściwość organu, przyjęcie podstaw prawnych, ocena, czy w decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa i inne przesłanki o podobnym charakterze. Kompetencje organu nadzorczego określone są więc wąsko, przesłanek nieważności nie można interpretować rozszerzająco, bacząc, aby granic zakreślonych treścią art. 156 nie przekroczyć i nie naruszyć zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a.
Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę nakazu rozbiórki i prawidłowo ocenił, że żadna z przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. w decyzji tej nie występuje, musiał zatem odmówić stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Podzielając ocenę organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.