Uzasadnienie
VIISA/Wa 173/10
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania A. N., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzająca nieważność decyzji Starosty B. z dnia [...] w przedmiocie udzielenia B. i Z. W. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynków gospodarczych na pawilon handlowy na pgr nr [...] i [...] w B. – w części dotyczącej pkt 2 tej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując zapis art. 36 ust. 1 pkt 5 prawa budowlanego wg stanu na dzień 13 maja 2003 r., wskazał, iż w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź ochrony środowiska.
Z kolei zgodnie z art. 36 ust. 2 właściwy organ w decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, będącego zakładem pracy, nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Jak wskazał dalej organ odwoławczy, wniosek inwestora o zmianę sposobu użytkowania dotyczył budynków gospodarczych, zgodnie z decyzjami, dobudowanych do istniejącego pawilonu handlowego. Zmiana sposobu ich użytkowania nie wymagała wykonania robót budowlanych, na które konieczne byłoby pozwolenie na budowę. Powyższe wskazuje, że nie miał tu zastosowania art. 36 ust. 1 i 2 prawa budowlanego na który powołał się Starosta w kontrolowanej decyzji, a zatem decyzja ta w pkt 2 dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, co słusznie stwierdził organ I instancji.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł A. N., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że zmiana sposobu użytkowania spowodowała, że ruch związany z działalnością pawilonu odbywa się przy samej granicy jego działki i praktycznie ze sporej jej części już nie może korzystać, zaś w żadnym urzędzie nie uzyskał informacji, czy inwestycja ta jest zgodna z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli zgodności tych działań z prawem materialnym i przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym należącym do nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Jest to postępowanie o zawężonym zakresie, sprowadzające się tylko do zbadania, czy objęta nim decyzja wydana w postępowaniu zwykłym, nie zapadła z naruszeniem art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to więc postępowanie, które nie rozstrzyga meritum sprawy z postępowania zwykłego, a jedynie zajmuje się zbadaniem czy nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.
W przedmiotowym postępowaniu organ nadzorczy dopatrzył się rażącego naruszenia art. 36 ust. 1 i 2 prawa budowlanego i stwierdził nieważność decyzji Starosty B. w pkt 2 tej decyzji tj. w zakresie nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Jak stwierdził organ nadzorczy zmiana sposobu użytkowania budynków gospodarczych dobudowanych do istniejącego pawilonu handlowego nie wymagała robót budowlanych na które konieczne byłoby pozwolenie na budowę, a zatem nie miał zastosowania powołany w kontrolowanej decyzji art. 36 ust. 1 i 2 prawa budowlanego. Analiza projektu zmiany sposobu użytkowania wskazuje jednak, ze przewidziano w nim rozbudowę pawilonu handlowego do strony północnej – powiększenie powierzchni sklepowej przez wyburzenie ściany wewnętrznej pomiędzy pawilonem a budynkiem gospodarczym, a także rozbudowę pawilonu handlowego od strony zachodniej.
W świetle takiego zapisu w projekcie zmiany sposobu użytkowania, organ nadzorczy badający decyzję Starosty B. co do nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, winien był wyjaśnić na jakiej podstawie przyjął, iż zmiana sposobu użytkowania nie wymagała wykonania robót dla których konieczne byłoby uzyskanie pozwolenia na budowę. Trzeba bowiem mieć na uwadze, ze w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego wiążącej się z robotami budowlanymi bądź jego przebudową, inwestor obowiązany jest uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Stanowisko organu, iż zmiana sposobu użytkowania nie wymagała robót budowlanych przy jednoczesnym braku odniesienia się do zapisów projektu wskazujących co innego stanowi o nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego tj. naruszeniu art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego co mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i jest podstawą do uchylenia obu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270).
Zgodzić się należy natomiast ze stanowiskiem organu, iż w postępowaniu nadzorczym ocenie podlegał jedynie pkt 2 decyzji Starosty B. i zarzuty dotyczące pozostałej części tej decyzji nie podlegały ocenie w tym postępowaniu. Orzekając ponownie w sprawie organ odniesie się do projektu zmiany sposobu użytkowania w zakresie wykonania robót budowlanych i stosownie do dokonanej oceny podejmie rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy ppsa.