Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2004 r., po rozpatrzeniu zażalenia M. G., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie niedopełnienia obowiązku rozbiórki dwóch słupów żelbetonowych i tarasu dobudowanego do budynku mieszkalnego przy ul. D. w W..
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie brak jest podstaw z art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Obowiązek rozbiórki słupów i tarasu wynika z ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. i mimo upomnienia oraz nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie został przez skarżącego wykonany.
Wymienione postanowienie organu odwoławczego M. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego "odrzucenie jako niezgodnego z prawem". Według skarżącego "zburzenie tarasu wyrządzi znaczną szkodę" ponieważ "spowoduje naruszenie budynku" i powstanie "zagrożenie dla jego mieszkańców". Zarzucił, że po ewentualnym rozebraniu tarasu pozostaną drzwi na wysokości I piętra. W dalszej części skargi M.G. skupił się na zarzutach dotyczących okoliczności wybudowania tarasu i wad postępowania zakończonego decyzją rozbiórkową oraz konfliktu z lokatorką budynku.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:
Skarga M. G. nie zasługuje na uwzględnienie, bo zaskarżone postępowanie nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jego sądowa kontrola. Granice tej kontroli wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu, którym w niniejszej sprawie jest brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie skarga nie zawiera zarzutów dotyczących ewentualnego naruszenia art. 59 § 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Koncentruje się natomiast na rzekomych wadach decyzji nakazującej rozbiórkę słupów i tarasu oraz na zagrożeniu dla budynku, jakie stwarza wg skarżącego wykonanie tej decyzji. Dotyczy więc kwestii, które wykraczają poza przedmiot zaskarżonego aktu i które nie mogą być rozważane w tym postępowaniu.
W postępowaniu egzekucyjnym nie bada się i nie ocenia ostatecznej decyzji podlegającej wykonaniu. Postępowanie to ma na celu tylko wykonanie obowiązku nałożonego taką decyzją.
Art. 59 § 1 określa sytuacje, w których umarza się postępowanie egzekucyjne i umorzenie tego postępowania nie może nastąpić z innych przyczyn niż przewidzianych w ustawie. Upomnieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. skarżący został wezwany do wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. Ponieważ uchylił się od jego wykonania dnia [...] listopada 2003 r. została wystawiony tytuł wykonawczy, a następnie organ egzekucyjny podjął dalsze czynności.
Skarżący zgłosił zarzut, że nałożony na niego obowiązek jest niewykonalny ponieważ, rozbiórka słupów i tarasu grozi uszkodzeniem budynku. Twierdzenia tego nie poparł jednak fachową ekspertyzą lub opinią. Brak więc było podstaw do jego uwzględnienia.
Jeżeli twierdzenia skarżącego co do tego, że "próba wyburzenia tarasu zakotwiczonego w ścianie starego, zniszczonego budynku spowoduje naruszenie konstrukcji ściany i osłabienie całej budowli", a nawet może spowodować katastrofę budowlaną, odpowiadają prawdzie, to po odpowiednim ich udokumentowaniu skarżący może wystąpić np. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. w oparciu o podstawy z art. 156 § 1 pkt 5 lub pkt 6 kpa i żądać wstrzymania jej wykonania do czasu zakończenia postępowania nieważnościowego. Może też starać się o wyeliminowanie tej decyzji z obiegu prawnego w innym trybie, jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającemu życiu lub zdrowiu ludzkiemu. Muszą jednak ku temu istnieć podstawy obiektywne, a nie subiektywne przekonanie skarżącego o istnieniu stanu bezpośredniego zagrożenia dla konstrukcji budynku.
Z tych też powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.