Uzasadnienie
VII SA/WA 1740/06
Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) oraz 156 § 1 art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...]Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., ponieważ nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że E. W. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...]Starosty [...]. Jako powód podał, iż budynek posadowiony jest na gazociągu wysokoprężnym relacji [...], co spowodowało skutek prawny w postaci nakazu rozbiórki 70% budynku oraz polecenie przeprojektowania pozostałej części tego budynku. Starosta [...]działając na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję Nr [...]Wójta Gminy [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego i przyłącza energetycznego z uwagi na wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]kwietnia 2004 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Decyzja ta stała się prawomocna.
Wojewoda [...] zauważył, iż stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest instytucją stanowiącą wyjątek od wskazanej wyżej zasady generalnej i wyjątek ten jest dopuszczalny tylko i wyłącznie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Analiza zaś zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że będąca przedmiotem weryfikacji w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym decyzja Nr [...] Starosty [...] została wydana na bazie właściwej podstawy prawnej i nie narusza przepisów o właściwości, a także nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu jej wydania trwale niewykonalna.
Stosownie do przepisu art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zaś zgodnie z art. 36 a ust. 2 tego Prawa, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Obowiązek uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę wynika wprost i jednoznacznie z treści przepisu art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Treść w/w przepisu nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości organu w tej kwestii.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania E. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację Wojewody [...] podniósł, iż stanowisko organu wojewódzkiego jest słuszne.
Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż odnośnie zarzutów odwołania od decyzji I instancji dotyczących wad wynikających z art. 145 k.p.a, przypomniał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ bada stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania tejże decyzji pod kątem sprawdzenia istnienia bądź nieistnienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. Nie bada natomiast samego postępowania poprzedzającego wydanie tejże decyzji, w tym jego prawidłowości.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. W. wnosząc o "wydanie orzeczenia stosownie do wyników postępowania", a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadmistracyjnego.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż przemilczano okoliczność braku ujawnienia przebiegu trasy gazociągu wysokoprężnego z [...] do [...] w zasobach geodezyjnych stanowiących z kolei podstawę do ustalania warunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co miało istotne znaczenie dla postępowania poprzedzającego tryb nadzwyczajny. Jednocześnie skarżący zarzucił organom obu instancji, iż specjalnie odmawiają praw strony [...] i [...] niniejszym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 22 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. W.. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Po uprawomocnieniu się w/w wyroku skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie, zarzucając Sądowi pozbawienie skarżącego możliwości działania.
W uzasadnieniu E. W. wskazał, iż pismem z dnia 20 lutego 2006 r. jego pełnomocnik poinformował Sąd o planowanym na kwiecień pobytem w szpitalu. Zawiadomienie zaś o terminie rozprawy dotarło do [...] 4 kwietnia 2006 r., a więc w czasie w/w pobytu w szpitalu.
W związku z w/w okolicznościami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania i stwierdził, że zaszły przesłanki, które umożliwiają rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania.
Dlatego też skarga o wznowienie postępowania została skierowana na termin rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Sytuacja taka zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem pomimo pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 20 lutego 2006 r. o jego nieobecności w miesiącu kwietniu, Sąd doręczył pełnomocnikowi wezwanie na rozprawę w okresie jego nieobecności.
Skarga o wznowienie postępowania spełniała więc wymogi formalne i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w związku z powyższym rozpoznał sprawę na nowo.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy należy jednak wskazać, iż wydana przez organ administracji decyzja w trybie nieważności nie narusza prawa.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu {art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)}.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy.
Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16).
Na wstępie zaznaczyć trzeba, iż Sąd rozpatrując zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności, bada stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda strona.
Zgodnie z treścią przepisu art. 36 a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty [...], właściwy organ uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy.
Z artykułu 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika zaś, że w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – właściwy organ nakłada w drodze decyzji, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Wojewoda [...] i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując materiał dowodowy słusznie wskazali, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie znaleźli podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...].
Starosta [...]wydał bowiem decyzję [...] uchylającą decyzję Nr [...] Wójta Gminy [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego i przyłącza energetycznego z uwagi na wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organy obu instancji w przedmiotowym postępowaniu słusznie ustaliły, iż decyzja Starosty [...]z dnia [...]sierpnia 2004 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co więcej decyzja ta, nie wypełnia znamion żadnej z przesłanek wynikających z treści art. 156 § 1 k.p.a.
W decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] znalazło się stwierdzenie, iż część garażowa budynku znajduje się w odległości mniejszej niż 15 m od gazociągu zrealizowanego w latach 1964 – 1974. Jednakże to nie ta okoliczność lecz zrealizowanie obiektów z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego było podstawą uchylenia pozwolenia na budowę decyzją Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r.
Sąd stwierdza, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r., oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...]Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., są zgodne z obowiązującym prawem i nie ma podstaw do ich uchylenia.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 282 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę o wznowienie postępowania sądowego należało oddalić.