Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia C. A. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...] zawieszające postępowanie w sprawie zażalenia C. A. na postanowienie Starosty Ł. z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] udzielającej B. i A. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. S. na działkach nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż przy rozpatrywaniu sprawy należy mieć na uwadze, że postanowienie Starosty Ł. z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...], odmawiające wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, w odniesieniu do którego zawieszono zaskarżonym postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. postępowanie zażaleniowe, zapadło na skutek uprzednio wydanego, w trybie art. 138 § 2 k.p.a., przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak[...].
Organ II instancji podniósł, iż w/w postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] kwietnia 2007 r., dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], co zdaniem organu odwoławczego, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., dla rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie Starosty Ł. z dnia [...] maja 2007 r. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, by w obrocie prawnym ewentualnie zaistniały dwa rozstrzygnięcia w tej samej sprawie.
Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła C. A. Wnosząc o jego uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżąca zarzuciła mu naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 i art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., art. 7, art. 77 k.p.a. oraz art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.
W uzasadnieniu swojej skargi C. A. wskazał, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.
Zdaniem skarżącej, fakt iż istnieje pewien związek faktyczny między wynikiem postępowania administracyjnego a wyrokiem w sprawie sądowoadministracyjnej nie oznacza, iż wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W ocenie strony, zawieszenie postępowania prowadzi do przewlekłości postępowania administracyjnego, co umożliwia dalszą zwłokę w załatwieniu sprawy, a inwestorom dalsze prowadzenie prac budowlanych sprzecznych z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja zawieszenia postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko wówczas, gdy zaistnieje jedna z enumeratywnie wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a. przesłanek, a nadto tylko na czas niezbędny do usunięcia przeszkody procesowej i zakończenia postępowania przez wydanie rozstrzygnięcia.
I tak, zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (pkt 1); w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony (pkt 2); w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych (pkt 3); gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (pkt 4).
W niniejszej sprawie podstawą zawieszenia postępowania stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym, organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zdaniem organów administracji publicznej zagadnieniem wstępnym było rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] skargi B. i A. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...] uchylające decyzję Starosty Ł. z dnia [...] marca 2007r., znak: [...] odmawiającą wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu, powyższe rozumowanie organu należy uznać za błędne, gdyż nie zachodzi związek bezpośredni pomiędzy rozpoznaniem skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., a rozpatrzeniem zażalenia na postanowienie Starosty Ł. z dnia [...] maja 2007 r., a tylko taki związek może być podstawą przerwania biegu postępowania administracyjnego.
W judykaturze przyjmuje się, iż musi być to bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania orzeczenia od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zob. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 1678/92, ONSA 1994, Nr 2, poz. 55).
W niniejszej sprawie istniej jedynie pośredni, luźny związek, który nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.