Uzasadnienie
A. P. wniósł skargę na zarządzenie Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Teatru [...] im. [...] w W. Głównym żądaniem skarżącego jest stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia z uwagi na zarzucane naruszenie przepisów postępowania.
W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia i wyłącznie do tego wniosku odnosi się niniejsze postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
Zarządzenie z dnia [...] marca 2016 r., będące przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z § 4 tego zarządzenia, weszło w życie z dniem jego podpisania, a więc w dniu [...] marca 2016 r. Oznacza to, że z tym dniem, stosownie do treści § 1 ww. zarządzenia, konkurs na stanowisko Dyrektora Teatru [...] im. [...] w W. został uznany za nierozstrzygnięty.
Istotne jest, że możliwość zastosowania normy art. 61 § 3 P.p.s.a., w ocenie Sądu, zależy od tego, czy wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania oraz czy taki akt nie został jeszcze wykonany, i czy jego ewentualne wykonanie mogłoby spowodować skutki o jakich mowa w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 26/04, LEX nr 1 090 114, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 967/09, LEX nr 1 929 955).
W niniejszej sprawie, Sąd stwierdza, że zaskarżone zarządzenie nr 358/2016 będzie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie stwierdzenia jego nieważności. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania zarządzenia należy rozpatrzeć i następnie rozstrzygnąć co do meritum. W związku z tym Sąd musi zbadać, czy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracji wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponieważ ważność i skuteczność zaskarżonego zarządzenia będą dopiero ocenione przez Sąd, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie występują zatem nieodwracalne skutki wykonania lub zastosowanie skarżonego aktu, a przynajmniej skarżący takich skutków nie wskazał.
Podobnie, trudno mówić o wyrządzeniu znacznej szkody poprzez stosowanie skarżonego zarządzenia nr [...]. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych pojęcie "znacznej szkody" odnosi się do takich wartości jak życie i zdrowie ludzkie lub do takich okoliczności, jak niemożność wynagrodzenia szkody przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Fakt nieotrzymania stanowiska dyrektora teatru, a przez to nieotrzymywania wynagrodzenia z tytułu wykonywania obowiązków służbowych lub niemożności realizowania własnych pomysłów artystycznych lub organizacyjnych nie może być uznany za znaczną szkodę. Przesłanki wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności przedstawione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie występują zatem w niniejszej sprawie.
Sąd zwraca też uwagę, że w analogicznej sprawie zapadło już orzeczenie Sądu. W dniu 24 sierpnia 2016 r. Sąd postanowieniem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1656/16 odmówił wstrzymania wykonania zarządzenia Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...], w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Dyrektora Teatru [...] im. [...] w W. Postanowienie to zostało następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie z dnia 11 października 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OZ 1076/16. NSA nie tylko uchylił postanowienie niniejszego Sądu ale i umorzył postepowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia, uznając że merytoryczne odnoszenie się do wniosku o wstrzymanie wykonania zarządzenia nr [...] było bezprzedmiotowe.
Sąd przyjmuje argumenty NSA sformułowane w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1656/16. Sąd stwierdza jednak, że w niniejszej sprawie taki stan bezprzedmiotowości nie ma miejsca. Rozpatrując wniosek skarżącego co do meritum, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.