Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 czerwca 2011 r. A. S. i F. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty A. S. i F. S. wniesione w związku z wszczęciem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W. postępowania egzekucyjnego mającego na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] nakazującej A. S. i F. S: opróżnienie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W., umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, zabezpieczenie budynku przed dostępem osób trzecich, odłączenie zasilania w energię elektryczną.
W skardze A. S. i F. S. zawarli wniosek o wstrzymanie egzekucji, wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], zmierzającej do wykonania ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W. z dnia [...] października 2008 r. W ocenie skarżących, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Skarżący zarzucili, iż przeprowadzenie egzekucji zmierzającej do wykonania decyzji w zakresie opróżnienia lokalu nr [...] budynku przy ul. [...] w W. w sytuacji, gdy opróżnienie wskazanego lokalu przez właścicieli nie jest możliwe z uwagi na to, iż osobom zajmującym ten lokal nie został przyznany lokal zastępczy, mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego obciążenia skarżących obowiązkiem zaspokajania potrzeb mieszkaniowych tych osób.
Skarżący podnieśli, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz zmianie Kodeksu cywilnego, zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do obowiązków gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).
Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, a wniosek o wstrzymanie egzekucji nie posiada podstawy w przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym ani organem nadzoru i nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać jedynie w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Merytoryczne zarzuty podniesione przez skarżących wobec kwestionowanego postanowienia organu egzekucyjnego zostaną rozpatrzone przez Sąd przy wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.