Uzasadnienie
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w m. [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. (nr [...]), którą organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2017 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu skarżącej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].
Zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 8 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja organu wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., która w obecnym stanie prawnym (od dnia 1 czerwca 2017 r.) może być kwestionowana przez stronę w sprzeciwie od decyzji. W związku z tym Sąd zakwalifikował pismo procesowe skarżącej Spółki z 7 lipca 2017 r. jako sprzeciw (a nie jako skargę).
Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) od decyzji, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.).
Sąd stwierdza, że termin do wniesienia sprzeciwu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. upłynął z dniem 16 czerwca 2017 r. [...] Sp. z o.o. wniosła natomiast sprzeciw od tej decyzji w dniu 7 lipca 2017 r. (osobiście w siedzibie organu), czyli z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 powołanej ustawy.
Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Należy wyjaśnić, że ochrona przewidziana na podstawie art. 112 k.p.a. jest dość szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędne pouczenie organu o przysługującym środku zaskarżenia nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach (por. np. postanowienie NSA z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3372/14 i wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 702/15, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl/orzecznictwo). Niemniej jednak skarżąca może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy.
Według art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64 b § 1 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.