Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lipca 2013 r. [...] Sp. z o.o. w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia drogi kategorii drogi gminnej.
Jak wynika z ustaleń Sądu uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] była już wcześniej przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Sp. z o.o. w [...]. Powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 350/13, jako wniesioną z uchybieniem terminu.
A zatem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyła się już sprawa dotycząca skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia drogi kategorii drogi gminnej i w tej sprawie zapadło już prawomocne orzeczenie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które było podstawą do wniesienia skargi w sprawie VII SA/Wa 350/13 nosiło datę [...] września 2012 r.
W niniejszej, aktualnie rozpoznawanej przez sąd sprawie, czyli sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1750/13, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane do organu w dniu [...] maja 2013 r., a zatem jest to kolejne wezwanie, tego samego podmiotu, do usunięcia naruszenia prawa skierowane do organu na tę samą uchwałę.
Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2013 r. poz. 594, dalej: u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu tego przepisu, czyli są bezskuteczne. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz.
Oznacza to, że ta sama osoba (podmiot) nie może wielokrotnie składać wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r. II OSK 227/13, LEX nr 1282955; postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; LEX nr 55583; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09, LEX nr 574235).
Odnosząc się do pisma procesowego strony skarżącej z dnia 17 września 2013 r. wskazać zatem trzeba, że choć rzeczywiście wcześniej wydane przez sąd w dniu 25 marca 2013 r. orzeczenie odrzucające skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której traktuje art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., to wniesienie ponownie skargi na tę samą uchwałę po uprzednim ponownym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w świetle przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz powołanego jednolitego orzecznictwa sądowoadministracyjnego jest bezskuteczne.
Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez stronę skarżącą prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ponowne kwestionowanie przez stronę skarżącą tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.